شيخ سراجالدين محمود بن خليفه ( متوفى 562 ) خرقه داشت .
بقلى در سفر حج ، به همراه مريدانش از شيخ ابوالصفا در واسط خرقه گرفت وپس از حج به مصر وشام رفت وسرانجام به شيراز بازگشت وباقي روزگار خود را به تدريس ، تربيت مريدان ونگارش كتاب گذرانيد .
مريدان وى از ميان طبقات مختلف از جمله بزرگان وعلما ، صاحبان مشاغل وزنان بودند . گويند كه حتى نجمالدين كبرى ( متوفى 618 ) گاه كساني را از خوارزم ، براي تربيت نزد وى مىفرستاد .
اگر چه بقلى كرامت را براي عارف از جملهء حجابهاى وصال به حق مىشمرد ، كرامات زيادى از وى نقل مىكردند .
بقلى هر هفته چند نوبت در مسجد عتيق ومسجد سُنقُرى وعظ مىكرد وكلامش تأثير شگرفى داشت . أو در أواخر عمر به نوعي فلج دچار شد ، اما باز هم با شوق وبه كمك مريدان به مسجد مىرفت ووعظ مىكرد وپس از بيان مختصرى در باب معاني ظاهري آيات وروايات به توضيح معاني عرفانى آنها مىپرداخت .
روزبهان عاقبت در سال 606 در شيراز درگذشت . مزارش در قبرستان محلهء باغ نو وجنب رباطى بود كه بر أساس كتبيهء قدمگاه ، خود آن را در 560 ، در شيراز ساختهبود وبعدها مزارش به اين رباط ملحق شد . معتقدان اين پير در گذشته به زيارة اين محل در روز سهشنبه تأكيد مىكردند ووضو گرفتن با آب چاه اين رباط ونماز گزاردن بر مزار بقلى را موجب روا
ميراث حديث شيعه — صفحه 256
پدیدآورندگان: مهدى مهريزى
ص۲۵۶