نمىتوانستند معجزهاى بياورند چنان كه خداوند در اين باره مىفرمايد :
وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ .
« 1 » و هيچ پيامبرى نمىتواند [ از پيش خود ] معجزهاى بياورد ، مگر به فرمان خدا براى هر زمانى كتابى است و براى هر كارى موعدى مقرر .
وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِذا جاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْمُبْطِلُونَ .
« 2 » و هيچ پيامبرى حق نداشت ، معجزهاى جز به فرمان خدا بياورد و هنگامى كه فرمان خداوند [ براى مجازات آنان ] صادر شود ، به حق داورى خواهد شد و آنجا اهل باطل زيان خواهند كرد .
( 1 ) - پاسخ دوم : بر اين كه آياتى در قرآن معجزه را نفى مىكند ، اين است كه : در خود قرآن آيات ديگرى هست كه براى پيامبر اسلام علاوه بر قرآن معجزات ديگرى نيز ثابت مىكند ، مانند :
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ * وَ إِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ .
« 3 » قيامت نزديك شد و ماه از هم شكافت و هرگاه معجزهاى ببينند ، روى گردانده و مىگويند :
اين سحرى است مستمر و پيوسته .
وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ .
« 4 » هر وقت معجزهاى بر آنان فرودمىآيد ، مىگويند : ما هرگز ايمان نمىآوريم تا اين كه بر ما نيز معجزاتى به مانند معجزات پيامبران داده شود .
منظور از واژهء « آيه » كه در اين آيات به كار رفته ، آيات تكوينى و معجزات مىباشد نه آيهء قرآنى زيرا اگر منظور آيهء قرآنى بود ، در مورد آن ، كلمهء « شنيدن » به كار مىرفت ، در صورتى كه در آيهء اولى به شكافتن ماه تصريح شده است و پشت سر آن در آيهء دومى نيز كلمهء « ديدن » به كار رفته و در آيهء سومى هم كلمهء « آمدن » آمده است و همهء اينها با معجزه و آيه تكوينى سازش دارد نه با آيهء قرآنى .
بنابراين ، از اين آيات چنين استفاده مىشود كه پيامبر اسلام علاوه بر قرآن ، معجزات ديگرى
هامش
( 1 ) رعد / 38 .
( 2 ) مؤمن / 78 .
( 3 ) قمر / 1 ، 2 .
( 4 ) انعام / 124 .