[ خروج دابّه و قتل ابليس ]
( باب دويست و يازدهم : ) عبد اللَّه از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه فرمود : خروج دابّه بعد از طلوع آفتاب خواهد بود ، موقعى كه دابّه خروج كند ابليس را در حال سجود ميكشد و مؤمنين تا مدت چهل سال در زمين ( از نعمتهاى خدا ) برخوردارند ، چيزى را آرزو نمىكنند مگر اينكه آن را مىيابند ، ظلم و جورى نخواهد بود ، همه اشياء خواه ناخواه تسليم خداى عالم ميشوند ، مؤمنين با رغبت و كفار با كراهت تسليم امر خدا ميشوند ، درندگان و طيور با كراهت مطيع خواهند شد حتى درندگان مزاحم پرندگان نميشوند ، مؤمن توليد مثل مىكند و تا چهل سال بعد از خروج دابّه نخواهد مرد ، بعد از آن موت در ميان آنها عود مىكند و آنچه كه خدا بخواهد باقى ميمانند ، آنگاه موت در جامعهء مؤمنين سرعت مىكند به نحوى كه مؤمنى نخواهد بود و كفار مىگويند : ما از مؤمنين خائف و ترسان بوديم و فعلا كسى از آنها باقى نمانده است ، از ما ميّتى مفقود نشده زيرا كه ما به يكديگر هجوم و حمله نكرديم و آنها يك ديگر را در بين راه چون حيوانات مورد حمله قرار ميدادند .
آنگاه يكى از كفار با مادر و خواهر و دختر خود در بين راه نكاح مىكند ( يعنى زنا مىكند ) موقعى كه او بلند شد ديگرى با آن زن بزنا مشغول خواهد شد ، اين عمل ، زشت و ناپسند به نظر نمىآيد ، در چنين روزى خوبان آنها مىگويند : اگر اين عمل قبيح را در بين طرق و راهها انجام نمىداديد بهتر بود .