نشدن و فريادرسى خدا گريه نكردن در روز قيامت مىباشد .
مرآة العقول مجلسى شماره 50 ص 146 سطر 4 :
چشمى كه بيدار بماند يعنى خواب را به مقدارى عادت و اضافه بر عادت در اطاعت خدا مثل نماز و تلاوت قرآن و دعا و مطالعه علوم دين و جهاد و زيارات و طاعات خدا ، ترك كند .
شماره 51 ص 146 سطر 27 :
زهد در دنيا يعنى ميل نكردن به اموال دنيا و عناوين و اعتبارات دنيوى و آنچه كه انسان را از خدا باز دارد و به خود مشغول كند معناى دنيا چيست ؟ و دنياى ناپسند كدام است ؟ دنيا بر بسيارى مشتبه شده است زيرا گاهى امر درستى را دنيا مىنامند و آن را مذمت مىكنند و چيزى را كه عين دنياست انتخاب مىكنند و آن را زهد مىنامند و كار را بر نادانها مشتبه مىسازند .
بدان كه : دنيا به سه معنا اطلاق مىشود :
اول : زندگى دنيا ، و اين به كلى نكوهيده نمىباشد و لازم نيست كه آن را دشمن داشته باشيم و تركش كنيم بلكه دنياى نكوهيده آنست كه انسان بقاى در دنيا را براى انجام معاصى و امور باطل دوست داشته باشد و آرزوهاى طولانى نمايد و به آن اعتماد كند و توبه و طاعات را امروز و فردا كند و مرگ را از ياد ببرد و به معاصى و ملاهى بپردازد ، به اين گمان كه در آخر عمر به هنگام پيرى توبه مىكند به همين خاطر اموال زيادى جمع آورى مىكند و بناهاى بلندى مىسازد و از مرگ بدش مىآيد ، زيرا به اموال وابسته است و زن و فرزندان را دوست دارد و جهاد و كشته شدن در راه خدا را دشمن دارد ، زيرا دوست دارد كه باقى بماند يا آنكه روزه و قيام شب را ترك مىكند كه مبادا از عمرش كم شود نتيجه آنكه هر كس زندگى و بقاى عمر را براى اغراض باطل دوست داشته باشد كار ناپسندى كرده است و هر كس براى طاعات و كسب كمالات و تحصيل سعادتها دوست داشته باشد حب بقاى ممدوح است و اين عين آخرت مىباشد به همين خاطر انبيا و اوصيا عليهم السلام طول عمر و بقا در دنيا را دوست داشتند .
دوم : مراد از دنيا دينار و درهم و اموال دنيا و امتعه دنيوى باشد ، اين به كلى ناپسند نيست ، بلكه
عدة الداعي ونجاح الساعي (آداب راز ونياز به درگاه بى نياز) (فارسى) — صفحة 343
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٤٣