آيات شاهد باب نود و ششم : افتنان
ص 349 س 10
« ثُمَّ . . .
جِثِيًّا »
سورة مريم ؛ 19 ، آيه 72
سپس كسانى كه پرهيزگارى پيشه كردند مىرهانيم ، و بيدادگران را در آن ( دوزخ ) به زانو درآمده رها مىكنيم .
ص 349 س 15
« كُلِّ . . .
وَ الْإِكْرامِ »
سورة الرّحمن ؛ 55 ، 26 - 27
هركه در روى زمين است فانى است ، و ذات پروردگارت كه صاحب جلالت و خداوند اكرام است باقى است .
آيه شاهد باب نود و هفتم : مراجعه
ص 351 س 17
« قالَ . . .
الظَّالِمِينَ »
سورة البقرة ؛ 2 ، آيه 124
( خدا به ابراهيم گفت ) : من تو را پيشواى مردم قرار مىدهم .
گفت : و از فرزندانم ، گفت : عهد من به ستمكاران نمىرسد .
آيهء شاهد باب نود و هشتم : اثبات حاصل از نفى
ص 354 س 11
« وَ ما . . .
رَمى
« 1 »
»
سورة الانفال ؛ 8 ، آيه 17
آيات شاهد باب نود و نهم : زيادتى كه لفظ را فصاحت و حسن و معنى را . . .
ص 355 س 6
« فَبِما . . .
لَهُمْ »
سورة ال عمران ؛ 3 ، آيه 159
پس به سبب رحمتى از سوى خدا بود كه براى ايشان نرمخو شدى .
ص 355 س 9
« لَها . . .
اكْتَسَبَتْ »
سورة البقرة ؛ 2 ، آيه 286
آنچه ( خوبى ) به دست آورد به نفع اوست و آنچه ( بدى ) كسب كرد ضرر اوست .
ص 355 س 20
« فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها »
سورة الرّوم ؛ 30 ، آيه 30
هامش
( 1 ) - براى ترجمه آن ر ك : ص 422 .