تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 125

مساهمون:

ص١٢٥
وتَغيَّرَت لها ألوانُهُم . ثُمَّ ازدادَ المَوتُ فيهِم وُلوجاً ، فحِيلَ بينَ أحَدِهِم وبينَ مَنطِقِهِ ، وإنّهُ لَبَينَ أهلِهِ يَنظُرُ ببَصَرِهِ ويَسمَعُ باذُنهِ على صِحَّةٍ مِن عَقلِهِ وبَقاءٍ من لُبِّهِ ، يُفَكِّرُ فيمَ أفنى عُمرَهُ ، وفيمَ أذهَبَ دَهرَهُ ! ويَتَذكَّرُ أموالًا جَمَعَها ، أغمَضَ في مطالِبِها ، وأخَذَها مِن مُصَرَّحاتِها ومُشتَبِهاتِها ، قد لَزِمَتهُ تَبِعاتُ جَمعِها ، وأشرَفَ على فِراقِها ، تَبقى لمَن وراءَهُ يَنعَمُونَ فيها ، ويَتَمتَّعونَ بها ، فيكونُ المَهْنأُ لغَيرِهِ والعِبءُ على ظَهرِهِ ، والمَرءُ قد غَلِقَت ( عَلِقَت ) رُهُونُهُ بِها ، فهُو يَعَضُّ يدَهُ نَدامَةً على ما أصحَرَ لَهُ عِندَ المَوتِ مِن أمرِهِ ، ويَزهَدُ فيما كانَ يَرغَبُ فيهِ أيّامَ عُمُرِهِ ، ويَتَمنّى أنَّ الّذي كانَ يَغبِطُهُ بها ويَحسُدُهُ علَيها قد حازَها دُونَهُ ! فلَم يَزَلِ المَوتُ يُبالِغُ في جَسَدِهِ حتّى خالَطَ لِسانُهُ سَمعَهُ ، فصارَ بينَ أهلِهِ لا يَنطِقُ بلِسانِهِ ، ولا يَسمَعُ بسَمعِهِ ، يُرَدِّدُ طَرفَهُ بالنَّظَرِ في وُجوهِهِم ، يَرى حَرَكاتِ ألسِنَتِهِم ، ولا يَسمَعُ رَجعَ كلامِهِم . ثُمَّ ازدادَ ( زادَ ) المَوتُ التِياطاً بهِ ،
شرح
اعضاى خانواده‌اش با چشم خود مىبيند وبا گوشش مىشنود وخردش صحيح وسالم است وعقلش به جاست وبه اين مىانديشد كه عمرش‌را در چه راه صرف كرده وروزگارش را چگونه گذرانده است ! وبه ياد مىآورد اموالى را كه گرد آورده ودر به دست آوردن آنها چشمش را بر هم نهاده [ وبه حلال وحرام توجّه نكرده ] واز موارد آشكار وشبهه‌ناك بر گرفته است وتبعات وگناهانِ گردآورىِ آنها دامنگيرش شده واينك در آستانهء جدا شدن از آنهاست واين أموال براي بازماندگانش باقي مىماند كه با آنها متنعّم مىشوند وخوشگذرانى مىكنند وبدين ترتيب ، براي ديگران ثروتى باد آورده است وبار گناهش بر دوش أو . وتار وپود وجودش به اين أموال بسته شده است . پس ، به سبب آنچه هنگام مرگ برايش آشكار شده ، پشيمان گشته دست به دندان مىگزد وبه آنچه در ايّام زندگانيش رغبت داشته ، بىميل مىشود وآرزو مىكند كه اى كاش آن كس كه حسرت أو را مىخورد وبه سبب اين أموال بر أو حسادت مىورزيد ، آنها را گرد آورده بود ، نه أو ! پس ، مرگ همچنان در پيكر أو پيش رود تا اينكه گوش أو نيز همچون زبانش از كار بيفتد ودر ميان اعضاى خانوادهء خويش افتد در حالي كه نه با زبانش سخنى گويد ونه با گوشش بشنود . [ فقط ] نگاهش را بر