المَوتِ مِن أكثَرِ الوَهنِ . « 1 »
14327 عنه عليه السلام : شَرُّ ما شَغَلَ بِهِ المَرءُ وَقتَهُ الفُضولُ . « 2 »
14328 عنه عليه السلام : مَنِ اشتَغَلَ بِغَيرِ المُهِمِّ ضَيَّعَ الأهَمَّ . « 3 »
14329 عنه عليه السلام : احذَروا ضَياعَ الأعمارِ فيما لا يَبقى لَكُم ، فَفائتُها لا يَعودُ . « 4 »
14330 عنه عليه السلام : أينَ الّذينَ عُمِّروا فنَعِموا ، وعُلِّموا ففَهِموا ، وانظِروا فلَهَوا ، وسُلِّموا فنَسُوا ، امهِلوا طَويلًا ، ومُنِحوا جَميلًا ؟ ! « 5 »
14331 عنه عليه السلام - في صِفَةِ المَأخوذينَ عَلى الغِرَّةِ عِندَ المَوتِ - : ثُمَّ ازدادَ المَوتُ فيهِم وُلوجاً ، فَحِيلَ بَينَ أحَدِهِم وبَينَ مَنطِقِهِ ، وإنَّهُ لَبَينَ أهلِهِ يَنظُرُ بِبَصَرِهِ ويَسمَعُ بِاذُنِهِ ، عَلى صِحَّةٍ مِن عَقلِهِ وبَقاءٍ مِن لُبِّهِ ، يُفَكِّرُ فيمَ أفنى عُمرَهُ ، وفيمَ أذهَبَ دَهرَهُ ! « 6 »
2881 . بَقِيَّةُ العُمُرِ
14332 رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : مَن أحسَنَ فيما بَقِيَ مِن
شرح
[ در عمل ] است .
14327 امام علي عليه السلام : بدترين چيزى كه آدمي وقت خود را مصروف آن سازد ، كارهاى زائد است .
14328 امام علي عليه السلام : هر كس به چيزى كه مهمّ نيست بپردازد ، آنچه راكه اهميت بيشترى دارد از دست مىدهد .
14329 امام علي عليه السلام : زنهار كه عمر خود را براي چيزى هدر دهيد كه برايتان باقي نمىماند ؛ زيرا عمرهاى از دست رفته بر نمىگردد .
14330 امام علي عليه السلام : كجايند كساني كه عمر بسيار كردند ودر ناز ونعمت زيستند وعلم آموخته شدند وفهم ودانايى يافتند ومهلت داده شدند وبه غفلت گذراندند وسلامتى داده شدند وفراموش كردند ! ؟ مهلت زيادى به آنها داده شد واحسان ونيكويى ديدند ؟
14331 امام علي عليه السلام - در وصف كساني كه غافلگير مرگ مىشوند - فرمود : آن گاه مرگ به پيكر آنان بيشتر وبيشتر نفوذ مىكند وشخص را از سخن گفتن مىاندازد ، در حالي كه ميان اعضاى خانوادهء خويش است وبا چشمانش [ آنان را ] مىبيند وبا گوشش مىشنود وخِردش سالم وعقلش به جاست . به اين مىانديشد كه عمرش را در چه راهى صرف كرده وروزگارش را چگونه به سر برده است !
2881 . باقيماندهء عمر
14332 پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : هر كس در باقيماندهء عمرهامش
( 1 ) . غرر الحكم : 1982 .
( 2 ) . غرر الحكم : 5697 .
( 3 ) . غرر الحكم : 8607 .
( 4 ) . غرر الحكم : 2618 .
( 5 ) . نهج البلاغة : الخطبة 83 .
( 6 ) . نهج البلاغة : الخطبة 109 .