المُسلِمَ إلّاعِزّاً : الصَّفحُ عَمَّن ظَلَمَهُ ، وإعطاءُ مَن حَرَمَهُ ، والصِّلَةُ لِمَن قَطَعَهُ . « 1 »
12990 . الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : ثَلاثَةٌ اقسِمُ بِاللَّهِ أنَّها الحَقُّ : ما نَقَصَ مالٌ مِن صَدَقَةٍ ولا زَكاةٍ ، ولا ظُلِمَ أحَدٌ بِظُلامَةٍ فقَدَرَ أن يُكافِيَ بِها فكَظَمَها إلّاأبدَلَهُ اللَّهُ مَكانَها عِزّاً ، ولا فَتَحَ عَبدٌ عَلى نَفسِهِ بابَ مَسألَةٍ إلّافُتِحَ عَلَيهِ بابُ فَقرٍ . « 2 »
12991 . عنه عليه السلام : مَن أرادَ عِزّاً بِلا عَشيرَةٍ ، وغِنىً بِلا مالٍ ، وهَيبَةً بِلا سُلطانٍ ، فَلْيُنقَلْ مِن ذُلِّ مَعصِيَةِ اللَّهِ إلى عِزِّ طاعَتِهِ . « 3 »
12992 . عنه عليه السلام : مَن أخرَجَهُ اللَّهُ مِن ذُلِّ المَعاصي إلى عِزِّ التَّقوى ، أغناهُ اللَّهُ بِلا مالٍ ، وأعَزَّهُ بِلا عَشيرَةٍ ، وآ نَسَهُ بِلا بَشَرٍ . « 4 »
12993 . عنه عليه السلام : لا يَزالُ العِزُّ قَلِقاً حتّى يَأتِيَ داراً قَدِ استَشعَرَ أهلُها اليَأسَ مِمّا في أيدي النّاسِ فَيوطِنَها . « 5 »
12994 . عنه عليه السلام : ما مِن عَبدٍ كَظَمَ غَيظاً إلّازادَهُ اللَّهُ عَزَّوجلَّ عِزّاً في الدّنيا والآخِرَةِ . « 6 »
شرح
كسى كه از أو بريده است .
12990 امام صادق عليه السلام : سه چيز است كه ، به خدا قسم ، حقّند : هيچ ثروتى بر اثر پرداخت صدقه وزكات كم نشد ، در حق هيچ كس ستمى نشد كه بتواند تلافى كند ، اما خويشتندارى ورزيد مگر اين كه خداوند عوض آن به أو عزّت داد وهيچ بندهاى دَرِ نيازخواهى وخواهشى را به روى خود نگشود مگر اين كه درى از فقر ونيازمندى به رويش گشوده گشت .
12991 امام صادق عليه السلام : هر كه مىخواهد بي آن كه ايل وتبارى داشته باشد عزتمند باشد وبدون آن كه مال وثروتى داشته باشد بىنياز باشد وبدون آن كه قدرتى داشته باشد هيبت وشكوه داشته باشد ، بايد از خوارى معصيت خدا به عزّت طاعت أو در آيد .
12992 امام صادق عليه السلام : هر كس كه خداوند أو را از خوارى گناهان به عزّتِ پرهيزگارى در آورد ، أو را بىنياز گرداند ، بىآن كه ثروتى داشته باشد وعزيز وقدرتمندش كند ، بي آن كه ايل وتبارى داشته باشد واز تنهايى به درش آورد ، بي آن كه كسى با أو همدم شود .
12993 امام صادق عليه السلام : عزّت پيوسته بىقرارى مىكند ، تا آن كه به خانهاى در آيد كه أهل آن چشم طمع به دست مردم نداشته باشند ودر آن جا مستقر مىشود .
12994 امام صادق عليه السلام : هيچ بندهاى خشم خود را فرو نخورد ، مگر اين كه خداوند عزّوجلّ بر عزّت أو در دنيا وآخرت افزود .
هامش
( 1 ) . الكافي : 2 / 109 / 10 .
( 2 ) . بحار الأنوار : 78 / 209 / 79 .
( 3 ) . الخصال : 169 / 222 .
( 4 ) . بحار الأنوار : 78 / 270 / 110 .
( 5 ) . كشف الغمّة : 2 / 417 .
( 6 ) . الكافي : 2 / 110 / 5 .