لاتُخشى أسقامُهُ ، وعِزّاً لا تُهزَمُ أنصارُهُ ، وحَقّاً لا تُخذَلُ أعوانُهُ . . . جَعَلَهُ اللَّهُ رِيّاً لِعَطَشِ العُلَماءِ ، ورَبيعاً لِقُلوبِ الفُقَهاءِ . . .
ومَعقِلًا مَنيعاً ذُروَتُهُ ، وعِزّاً لِمَن تَوَلّاهُ . « 1 »
12985 . عنه عليه السلام : والعَرَبُ اليَومَ وإن كانوا قَليلًا ، فهُم كَثيرونَ بِالإسلامِ ، عَزيزونَ بِالاجتِماعِ . « 2 »
12986 . الإمامُ الباقرُ عليه السلام : اليَأسُ مِمّا في أيدي النّاسِ عِزُّ للمُؤمِنِ في دِينِهِ ، أوَما سَمِعتَ قَولَ حاتِمٍ :
إذا ما عَزَمتَ اليَأسَ ألْفَيتَهُ الغِنى * إذا عَرَفَتْهُ النَّفسُ ، والطَّمَعُ الفَقرُ « 3 »
12987 . عنه عليه السلام : الغَناءُ والعِزُّ يَجولانِ في قَلبِ المُؤمِنِ ، فإذا وَصَلا إلى مَكانٍ فيهِ التَّوَكُّلُ أوطَناهُ . « 4 »
12988 . عنه عليه السلام : مَن صَبَرَ عَلى مُصيبَةٍ زادَهُ اللَّهُ عَزَّوجلَّ عِزّاً عَلى عِزِّه ، وأدخَلَهُ جَنَّتَهُ مَعَ مُحَمَّدٍ وأهلِ بَيتِهِ صلى الله عليه وآله . « 5 »
12989 . عنه عليه السلام : ثَلاثٌ لا يَزيدُ اللَّهُ بِهِنَّ المَرءَ
شرح
است كه ترس از بيماريهاى آن نمىرود وعزّتى است كه هوادارانش شكست نمىخورند وحقّى است كه يارانش تنها گذاشته نمىشوند . . . خداوند آن را سيراب كنندهء عطشِ دانشوران قرار داده است وبهارِ دلهاى فهميدگان . . . وپناهگاهى كه ستيغ آن دست نايافتنى است وبراي كسى كه آن را سرپرست خود گيرد ، مايهء عزّت مىباشد .
12985 امام علي عليه السلام : امروز عرب ، گرچه اندك شمارند ، ولىبه سبب اسلام فراوانند وبه خاطر اتحاد وهمبستگى عزيز ونيرومندند .
12986 امام باقر عليه السلام : چشم نداشتن به دست مردم موجب عزّت ديني مؤمن است . آيا اين سخن حاتم را نشنيدهاى كه : هر گاه به چشم بركندن [ از دست مردم ] مصمم شدى وجانت با آن آشنا شد ، آن را بىنيازى خواهى يافت وطمع را فقر ونيازمندى .
12987 امام باقر عليه السلام : توانگرى وعزّت در دل مؤمن مىچرخند وچون به نقطهاى كه در آن توكّل است رسيدند ، در همان جا مستقر مىشوند .
12988 امام باقر عليه السلام : هركه در برابر مصيبتى شكيبايى ورزد ، خداوند عزّوجلّ بر عزّتش بيفزايد وأو را در بهشتِ خود ، با محمّد وخاندان أو عليهم السلام در آورد .
12989 امام باقر عليه السلام : سه چيز است كه خداوند به واسطهء آنها جز بر عزّت انسان مسلمان نمىافزايد : گذشت كردن از كسى كه به أو ستم كرده است ، بخشيدن به كسى كه از [ دادن چيزى به ] أو دريغ كرده است وپيوستن به
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة : الخطبة 198 .
( 2 ) . نهج البلاغة : الخطبة 146 .
( 3 ) . الكافي : 2 / 149 / 6 .
( 4 ) . كشف الغمّة : 2 / 359 .
( 5 ) . بحار الأنوار : 82 / 128 / 3 .