9789 عنه عليه السلام : إذا ذَكَرَ أحَدُكُم نِعمةَ اللَّهِ عَزَّوجلَّ فَليَضَعْ خَدَّهُ عَلَى التُّرابِ شُكراً للَّهِ ، فإن كانَ راكِباً فَلْيَنزِلْ فَلْيَضَعْ خَدَّهُ عَلَى التُّرابِ ، وإن لَم يَكُن يَقدِرُ عَلَى النُّزولِ للشُّهرَةِ فَلْيَضَعْ خَدَّهُ على قَرَبُوسِهِ ، وإن لَم يَقدِرْ فَلْيَضَعْ خَدَّهُ على كَفِّهِ ، ثُمّ لِيَحْمَدِ اللَّهَ على ما أنعَمَ اللَّهُ علَيهِ . « 1 »
9790 . الكافي عن هِشامِ بنِ أحمَرَ : كنتُ أسِيرُ مَع أبي الحَسنِ عليه السلام في بَعضِ أطرافِ المَدينةِ إذ ثَنى رِجلَهُ عن دابَّتِهِ فَخَرَّ ساجِداً ، فَأطالَ وأطالَ ، ثُمّ رَفَعَ رَأسَهُ ورَكِبَ دابَّتَهُ ، فقلتُ : جُعِلتُ فِداكَ ، قد أطَلتَ السُّجودَ ؟ ! فقالَ :
إنَّني ذَكَرتُ نِعمَةً أنعَمَ اللَّهُ بها عَلَيَّ فَأحبَبتُ أن أشكُرَ رَبّي . « 2 »
شرح
9789 . امام صادق عليه السلام : هر گاه فردى از شما به ياد نعمت خداوند عزّوجلّ افتاد ، براي سپاسگزارى از خدا گونهاش را بر خاك گذارد . اگر سواره بود پياده شود وگونهاش را بر خاك نهد ، واگر به خاطر [ ترس از ] انگشت نما شدن نتوانست پياده شود صورتش را بر كوههء زين بگذارد ، واگر باز هم نتوانست اين كار را بكند گونهاش را بر كف دست خود بگذارد وآن گاه خدا را براي نعمتي كه به أو داده است حمد وسپاس گويد .
9790 . الكافي - به نقل از هشام بن احمر - : با أبو الحسن عليه السلام در يكى از نواحي مدينه مىرفتم كه ناگاه از مركب خود فرود آمد وبه سجده افتاد وآن را بسيار طول داد .
سپس سر از سجده برداشت وسوار مركبش شد . عرض كردم : فدايت شوم سجده را طول داديد ؟ ! فرمود : به ياد نعمتي افتادم كه خداوند به من عطا كرده است وخواستم از پروردگارم سپاسگزارى كنم .
هامش
( 1 ) . الكافي : 2 / 98 / 25 .
( 2 ) . الكافي : 2 / 98 / 26 .