المَسجِدِ ، فَوَضَعَ رَأسَهُ فَنامَ ، فَانتَظَرَهُ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله فَلَم يَأتِ ، ثُمَّ انتَظَرَهُ فَلَم يَأتِ ، فَخَرَجَ يَدورُ فِي المَسجِدِ فَإِذا هُوَ بِعَلِيٍّ عليه السلام نائِمٌ فِي المَسجِدِ ، فَحَرَّكَهُ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله فَقَعَدَ . فَقالَ لَهُ : يا عَلِيُّ ما صَنَعتَ ؟ فَقالَ : يا رَسولَ اللَّهِ ، خَرَجتُ مِن عِندِكَ فَلَقِيَنِي المِقدادُ بنُ الأَسوَدِ ، فَذَكَرَ لي ما شاءَ اللَّهُ أن يَذكُرَ ، فَأَعطَيتُهُ الدّينارَ .
فَقالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : أما إنَّ جَبرَئيلَ قَد أنبَأَني بِذلِكَ ، وقَد أنزَلَ اللَّهُ فيكَ كِتاباً :
« وَيُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
. « 1 »
شرح
رفت وسرش را گذاشت وخوابيد .
پيامبر خدا ، منتظر أو ماند ؛ امّا نيامد . باز انتظار كشيد ؛ امّا از علي عليه السلام خبري نشد . لذا بيرون رفت ودر مسجد مىگشت كه ديد علي عليه السلام در آن جا خوابيده است . پيامبر خدا ، أو را تكان داد . علي عليه السلام [ بيدار شد و ] نشست . پيامبر صلى الله عليه وآله به أو فرمود : « چه كردى ، اى على ؟ » . گفت : اى پيامبر خدا ! از نزد شما كه رفتم ، به مقداد بن اسود برخوردم وأو به من گفت آنچه را خدا خواست بگويد ( اظهار حاجت كرد ) ومن ، آن دينار را به أو دادم .
پيامبر خدا صلى الله عليه وآله فرمود : « همانا جبرئيل عليه السلام اين مطلب را به من خبر داد ، وخداوند ، دربارهء تو اين آية را فرو فرستاد : « و [ ديگران را ] بر خويشتن ، مقدّم مىدارند ، هرچند خودشان نيازمند باشند . وآنها كه از آزمندىِ نفس خويش ، مصون بمانند ، آنان ، همان رستگاراناند » .
هامش
( 1 ) . تأويل الآيات الظاهرة : 2 / 679 / 5 .