أُمَّتِكَ عَلى هَضمِها فَأحفِها السؤالَ وَاستَخبِرها الحالَ . هذا وَلَم يَطُلِ العَهدُ وَلَم يَخلُ مِنكَ الذِّكرُ . وَالسَّلامُ عَلَيكُما سَلامَ مُوَدِّعٍلاقالٍوَلاسَئِمٍ . فَإنأنصَرِف فَلا عَن مَلالَةٍ ، وَإن أُقِم فَلا عَن سوءِ ظَنٍّ بِما وَعَدَ اللَّهُ الصّابِرينَ . « 1 »
شرح
شد . امّا از اين پس ، اندوه من [ از غم فراق شما ] هميشگى خواهد بود وشبهايم به بيدارى خواهد گذشت ، تا آن گاه كه خداوند سرايى را كه تو در آنى ، برايم برگزيند . بزودى دخترت تو را از ستمها وحق كشيهايى كه امّتت ، همداستان ، در حقّ أو روا داشتند ، آگاه خواهد ساخت . همهء وقايع را از أو بپرس واخبار أوضاع وأحوال را از وى جويا شو . اين ستمها در حالي شد كه هنوز از رفتنتو مدتي نگذشته ، ويادت از ميان نرفته بود . بدرودتان باد ، بدرودى وداع گونه ، نه از سر نفرت وبيزارى . پس اگر از نزد شما بروم ، به سبب ملال وبىعلاقگى نيست وچنانچه بمانم نه از آن روست كه به آنچه خداوند به شكيبايان وعده داده است ، بدگمانم .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة : الخطبة 202 .