د - المَغفِرَةُ
45 . رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : أيُّمَا امرِىً اشتَهى شَهوَةً فَرَدَّ شَهوَتَهُ وآثَرَ عَلى نَفسِهِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ . « 1 »
ه - الشَّفاعَةُ
46 . رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : سَلَكَ رَجُلانِ مَفازَةً : عابِدٌ وَالآخَرُ بِهِ رَهَقٌ ، فَعَطَشَ العابِدُ حَتّى سَقَطَ ، فَجَعَلَ صاحِبُهُ يَنظُرُ إلَيهِ ، ومَعَهُ ميضَأَةٌ فيها شَيءٌ مِن ماءٍ ، فَجَعَلَ يَنظُرُ إلَيهِ وهُوَ صَريعٌ ، فَقالَ : وَاللَّهِ لَئِن ماتَ هذَا العَبدُ الصّالِحُ عَطَشاً ومَعي ماءٌ لا اصيبُ مِنَ اللَّهِ خَيراً أبَداً ، ولَئِن سَقيتُهُ مائي لَأَموتَنَّ ! فَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وعَزَمَ ، فَرَشَّ عَلَيهِ مِن مائِهِ وسَقاهُ فَضلَهُ ، فَقامَ حَتّى قَطَعَا المَفازَةَ . فَيوقَفُ الَّذي بِهِ رَهَقٌ يَومَ القِيامَةِ لِلحِسابِ فَيُؤمَرُ بِهِ إلَى النّارِ ، فَتَسوقُهُ المَلائِكَةُ ، فَيَرَى العابِدَ ، فَيَقولُ : يا فُلانُ أما تَعرِفُني ؟ فَيَقولُ : ومَن أنتَ ؟ فَيَقولُ : أنَا فُلانٌ الَّذي آثَرتُكَ عَلى نَفسي يَومَ المَفازَةِ . فَيَقولُ :
بَلى أعرِفُكَ . فَيَقولُ لِلمَلائِكَةِ : قِفوا ! فَيَقِفونَ ، ويَجيءُ حَتّى يَقِفَ فَيَدعوَ رَبَّهُ عز وجل ، فَيَقولُ :
شرح
د . آمرزش
45 . پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : هر كس هوسى كند ودست رد به سينهء هَوَس خويش بزند و [ ديگرى را ] بر خود مقدّم بدارد ، خداوند ، أو را مىآمرزد .ه . شفاعت
46 . پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : دو مرد از بيابانى مىگذشتند : يكى عابد وديگرى نافرمان . عابد ، تشنه شد ، چندان كه از پا افتاد . همسفرش كه تُنگى داشت وكمي آب در آن بود ، به آن عابد كه به زمين افتاده بود ، مىنگريست . با خود گفت : به خدا سوگند ، اگر اين بندهء نيك از تشنگى بميرد در حالي كه اين آب با من است ، هرگز به خيرى از خدا نخواهم رسيد ، واگر اين آب را به أو بنوشانم ، خودم خواهم مُرد . امّا أو به خدا توكّل كرد وتصميمش را گرفت واز آن آب به صورت عابد پاشيد وباقىماندهاش را به أو نوشانْد . عابد ، از جا برخاست وهر دو ، بيابان را پيمودند . در روز قيامت ، آن نافرمان را براي حسابرسى نگه مىدارند وفرمان مىرسد كه أو را به آتش ببرند . فرشتگان ، أو را [ به سوى دوزخ ] مىرانند . [ در راه ، ] آن عابد را مىبيند . مىگويد : فلانى ! مرا نمىشناسى ؟ عابد مىگويد : تو كيستى ؟ مرد مىگويد : من فلانى هستم كه در آن روز گذشتن از بيابان ، تو را بر خويشتن ، ترجيح دادم . عابد مىگويد : آرى ، مىشناسمت . پس ، به فرشتگان مىگويد : بِايستيد ! فرشتگان مىايستند وعابد مىآيد تا آن كه [ در توقفگاه حساب ] مىايستد وپروردگارش عزّ وجلّ را مىخواند ومىگويد : اى پروردگارهامش
( 1 ) . تاريخ دمشق : 31 / 142 / 6495 .