اى ابا ذر : بپرهيز كه مرگ بهنگام غفلت ( از عقبى و اشتغال به دنيا ) گريبانت را نگيرد ، كه ديگر راه بازگشت به دنيا و جبران فرصت فوت شده را نخواهى داشت ، و وارثان تو بر اموالى كه نهاده اى ترا مدح نگويند ، و خدا كه بر او وارد ميشوى ترا باشتغال به دنيا معذور نداند .
اى ابا ذر بر عمر خود بخيلتر باش تا بزر و سيم خود .
اى ابا ذر هيچ يك از شما در دنيا نمىتواند انتظار داشته باشد مگر ثروتى طغيان آور ، يا فقرى فراموشى بخش ( كه ياد انسان را از خاطر مردم ببرد ) يا مرض ويرانكنندهء تن يا پيرى و زمينگيرى يا مرگى آماده يا دجّال كه شرّى پنهانى است و مورد انتظار است يا آن ساعت و آن ساعت زيركتر و گذرنده تر است ، همانا بدترين مردم در قيامت عالمى است كه از علمش بهره نگيرد ، و هر كه علم را براى جلب خاطر و نظر مردم طلب كند بسوى بهشت راه نيابد .
اى ابا ذر هر كه علم را براى فريب مردم تحصيل كند بوى بهشت را استشمام نكند .
اى ابا ذر چون چيزى از تو بپرسند كه ندانى بگو : نميدانم تا از
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 452
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٤٥٢