مزه اش تلخ است ، سخنانشان زيباست ، و اعمالشان بيمارى شفاء ناپذير مىباشد ( آيا در قرآن نمىانديشند يا بر دلهاشان قفلها است ) .
يا ابن مسعود : آن كس كه در دنيا در لذت و نعمت است چه سودى مىبرد وقتى در آتش ابدى دوزخ خواهد بود ( فقط ظاهرى از زندگى دنيا مىدانند و از آخرت در غفلتند ) خانهها مىسازند و كاخها بر افراشته مىكنند و مسجدها را بزيور مىآرايند ، همتشان جز دنيا نميباشد خود را بر دنيا افكندهاند و بر آن تكيه كردهاند ، خدايشان شكمهايشان است ، خداوند ميفرمايد : ( خانه هايى ساختهايد گويا در آنها ابدى خواهيد بود ، و چون جباران شكل و قيافه مىگيريد و رفتار مىكنيد ، از خدا بترسيد و از وى اطاعت كنيد ) و ميفرمايد : ( آيا مىبينى افرادى را كه هواى خود را خداى خود قرار دادهاند ؟ و خداوند با داشتن آگاهى گمراهشان ساخته و بر دل و گوششان مهر نهاده ) تا آنجا كه : ( آيا متذكر نمىشويد ؟ ) و اين كس جز منافقى كه هوا و هوسش دينش و شكمش خدايش است نمىباشد ، از هيچ چيز كه بدان ميل پيدا كند حلال يا حرام سرباز نمىزند ، خداوند ميفرمايد : ( و بزندگى دنيا سخت دلخوش شدند و
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 421
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٤٢١