از عبد الله بن ابى يعفور : در مجلس امام صادق ( ع ) بودم كه چون كسى عطسه ميكرد امام ميفرمود :
( رحمك الله ) و همگان ميگفتند « آمين » ، امام عطسه كرد ، مردم خجلت كشيدند كه واضح دعا كنند ، فرمود : بگوييد ( دعا كنيد ) آيا ذكر تو به عهده خداست ؟ ( يعنى خدا بايد عوض شما دعا گويد ؟ ) .
از امام ( ع ) : چون كسى عطسه كند انگشت سبابه را بر بينى نهد و بگويد : ( سپاس خداوند عالميان را و درود بر محمّد و آل پاك او ) ، بينى من براى خدا به خاك ماليده باد با ذلَّت و تواضع نه به حالت انكار و تكبّر ) و اگر ديگرى عطسه كند با اين جمله دعايش گويد ( خدا رحمتت كند ) تا سه بار و اگر خواهد بيشتر هم ميتواند بگويد ( خداوند شفايت دهد ) . و چون خواهد مرد مؤمنى را بر عطسه دعا كند بگويد
( رحمك الله ) و بمزن بگويد : ( خدا عافيتت دهد ) و به كودك گويد : ( خدا بزرگت كند ) و به مريض گويد : ( خدا شفايت دهد ) و به كافر ذمّى : ( خدا هدايتت كند ) و به پيغمبر و امام : ( درود خدا بر تو ) و اگر ديگرى او را بر عطسه دعا گويد جواب دهد : ( خدا ما و شما را ببخشايد ) .
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 193
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص١٩٣