92 -
وَما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً
، 92 - هرگز براي خداوند رحمان سزاوار نيست كه فرزندى برگزيند .
يعنى اگر خداوند براي خود فرزندى اتخاذ مىكرد ( نعوذ باللّه ) مستلزم آن بود كه همسر ، جسم ، مكان ، وكليه صفات سلبيه را دارا باشد . وچون خداوند از كليهء اين أوصاف مبرّاست ، پس كليّه كساني كه چه از روى جهل وچه از فرط علاقة ، به خدا نسبت فرزند داشتن مىدهند ، در شرك مطلق مىباشند .
لذا براي اينكه تمام مخلوقات آسمانها ومخلوقات زمين را كه خود خلق كرده ودر مقابل مقام والا ومتعالي ربوبيت وعظمت وقدرت خلاقيت ( كبريايى في السّماوات والأرض ) أو بندهاى بيش نيستند ، عظمت خود را به نمايش گذاشته ، در آيهء بعد مىفرمايد :
93 -
إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً
، 93 - هيچيك از كساني كه در جميع آسمانها وروى زمين هستند ، از اين مسئله خارج نيستند كه همگى در پيشگاه خداوند رحمان يك بنده هستند .
94 -
لَقَدْ أَحْصاهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا
، 94 - وهيچ اجدى از مخلوقات آسمانها وزمين از ليست آمارى أو بيرون نيست مگر اينكه تعداد همه آنها را شمرده وعدد آنها را به گونه بسيار دقيق مىداند . از اينها بالاتر .
95 -
وَكُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً
، 95 - وهمهء آنها در صحنهء قيامت ودر روز محشر براي حساب وكتاب وپاداش نيك وبد اعمالشان در پيشگاه پروردگار فرد به فرد خواهند آمد .
بازهم شگفتى ديگر وسؤالاتى چند در اينجا مطرح است : آيا در داخل اجرام بيشمار كهكشانها چه كساني زندگى مىكنند كه خداوند همهء آنها را به نام عبد ياد مىكند ؟ آيا منظور از بندگان آسمانى همان ملايكهها هستند . كه در آيهء 19 سورهء