تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار ( زندگانى حضرت جواد و عسكريين ع ) ( فارسي ) — صفحة 278

مساهمون:

ص٢٧٨
اسحاق خدا ما و ترا در پناه لطف خود حفظ نمايد و كارهاى تو را خودش اصلاح فرمايد نامه ترا فهميدم ما به حمد اللَّه خانواده‌اى هستيم كه مهربانيم نسبت به دوستانمان و از لطفى كه خدا پيوسته به آنها مىنمايد شاد مىشويم و اهميت مىدهيم بنعمت‌هائى كه خداوند به ايشان ارزانى مىنمايد . خداوند حق را در باره شما تمام و تكميل كند و در باره كسانى كه با تو هم عقيده هستند و روشن بينى ترا دارند و از كار زشت و سركشى و طغيان باز دارد . تكميل نعمت همانست كه داخل بهشت شوى هر نعمتى هر چه بزرگ‌تر و با ارزش‌تر باشد همين كه بگوئى الحمد للَّه شكر و سپاس آن را گزارده‌اى من نيز مىگويم الحمد للَّه به اندازه حمد و ستايش هر ستايش‌كننده‌اى تا ابد بر آن نعمتى كه خداوند به تو ارزانى داشته و از بدبختى نجات بخشيده و راه را در گردنه‌هاى آينده برايت هموار كند خدا را شاهد مىگيرم كه گردنه‌اى بس دشوار است و بسيار خطرناك كه گرفتارى فراوان دارد كه از آن گردنه و گرفتاريهايش در كتاب‌هاى پيشين نيز نام برده شده شما در زمان امام پيش صلى اللَّه على روحه و در زمان من كارهاى ناستوده‌اى داشتيد اسحاق بطور قطع بدان كه هر كس از دنيا با چشم كور برود در آخرت نيز نابينا و گمراه است بدان كه منظور كورى چشم نيست بلكه كور دلى است و اشاره به همين مطلب است آيه شريفه در باره ظالم
رَب لِم حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْت بَصِيراً
. خداوند در جواب او ميگويد :
كَذلِك أَتَتْك آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِك الْيَوْم تُنْسى

« 1 » كدام آيه خدا بزرگتر از حجت خدا و پيشواى بر مردم است كه امين وحى و گواه بر بندگان او است پس از درگذشت آباء گرامش از پيامبران و اوصياء

هامش
( 1 ) طه : 126 خدايا چرا من كور محشور شدم من كه چشم داشتم . ميفرمايد چنين است آيات و نشانه‌هاى ما را نديده گرفتى امروز ما نيز ترا بفراموشى ميسپاريم .