المَلَكَة - مرادف ( المُلْك ) است ، صفتى راسخ در نفس انسان .
المَلِكَة - مؤنث ( المَلِك ) است ؛ « مَلِكَة النَّحْلِ » : ملكهء زنبور .
المِلْكَد - [ لكد ] : چكش كوچك .
المُلَكَّك - [ لكّ ] : مرد محكم و استوار اندام .
المِلْكَم - [ لكم ] : « رجُلٌ مِلْكَمٌ » : مرد بسيار مشت زن ؛ « خُفٌّ مِلْكَمٌ » : كف پاى سخت و سفت كه سنگ مىشكند .
المُلَكَّم - [ لكم ] : كفش وصله پينه دار ؛ « خُفٌّ مُلَكَّمٌ » : كف پاى سخت و سفت كه سنگ مىشكند .
المَلَكُوت - [ ملك ] : ملك بسيار بزرگ ، عزت و سلطنت ، - السّماوى : جايگاه قدسيان در آسمان . ( اين كلمه سريانى است ) .
المَلْكُوم - [ لكم ] : مفع ، ستمديده .
المَلِكِيّ - منسوب به ( المَلِك ) است .
المِلْكِيَّة - ج مِلْكِيَّات : مالكيّت ، آنچه كه انسان دارد و در آن تصرف مىكند .
المَلَكِيَّة - مؤنث ( المَلَكِىّ ) است .
المَلَل - [ ملّ ] : خستگى و ناراحتى .
مَلَّلَ - تَمْلِيلًا [ ملّ ] الشيءَ : آن چيز را برگردانيد .
المُلِمّ - [ لمّ ] : فا ، اوان سنّ بلوغ و جوانى ، - بِالأَمر : كسى كه بدون تأمل و انديشيدن از مطلبى آگاه است ؛ « مُلِمٌّ بالْقراءَةِ و الكتابةِ » :
آنكه نوشتن و خواندن را بداند .
المِلَمَّ - [ لمّ ] : سخت از هر چيزى .
المُلِمَّة - [ لمّ ] : حادثه و بلاى روزگار ، نخلى كه نزديك به بارور شدن باشد .
المَلْمَس - [ لمس ] : دست ماليدن ، لمس كردن ، جاى لمس .
المُلْمَع - [ لمع ] : « خَدٌّ » مُلْمَعٌ « : چهره اى روشن و صاف .
المُلْمِع - [ لمع ] « شاةٌ مُلْمِعٌ » : گوسفند خوش رنگ و زيبا .
المِلْمَع - [ لمع ] : « مِلْمعَا الطائِر » : دو بال پرنده .
المُلَمَّع - [ لمع ] : مفع ، - مِن الْخَيل وَغَيرها : اسبان و يا ستورانى كه بر روى پوست آنها نقطه هائى مخالف رنگ آنها وجود دارد .
المُلْمِعَة - [ لمع ] : « شاةٌ مُلْمِعَةٌ » :
گوسفندى كه دنبهء آن را بالا زنند تا مطمئن شوند كه تلقيح شده است ؛ « ارْضٌ مُلْمِعَةٌ » :
سرزمينى كه سراب در آن مىدرخشد .
المُلَمَّعَة - [ لمع ] : « أرضٌ مُلَمَّعَةٌ » : مرادف ( مُلَمِّعَة ) است .
المُلَمِّعَة - [ لمع ] : « أَرضٌ مُلَمِّعَةٌ » : سرزمينى كه سراب در آن مىدرخشد .
مَلْمَلَ - مَلْمَلَةً [ ململ ] : شتاب كرد ، - ه المرضُ : بيمارى او را به حركت و چرخيدن بدور خود در آورد .
المَلْمَلَة - [ ململ ] : مص ، خرطوم فيل .
المُلَمْلَم - [ لملم ] : مفع ؛ « رجُلٌ مُلَمْلَمٌ و جَمَلٌ مُلَمْلَمٌ » : مرد يا شتر گرد شده و بهم پيوسته ؛ « شَعْرٌ مُلَمْلَمٌ » : موى روغن مالى شده .
المُلَمْلَمَة - [ لملم ] : مؤنث ( المُلَمْلَم ) است ، خرطوم فيل .
المَلْمُوسات - [ لمس ] : چيزهاى محسوس و لمس شده .
المَلْمُول - [ ململ ] : ميل سرمه ، سوراخ بينى .
المَلْمُوم - [ لمّ ] : ديوانه ، گرد آمده و فراهم شده .
المَلْمُومَة - [ لمّ ] : مؤنث ( المَلْمُوم ) ؛ « كتيبةٌ مَلْمُومَةٌ » : لشكرى انبوه در يك مجموعه با هم ؛ « صخرةٌ مَلْمُومَةٌ » : سنگ گرد و سخت .
المَلَنْخُولِيَا - ماليخوليا ، نوعى جنون و ديوانگى .
المَلْهَى - ج مَلَاه [ لهو ] : تفريح ، زمان تفريح ، جاى تفريح ، جاى بازى ؛ « هذا مَلْهَى القومِ » : اقامتگاه مردم .
المِلْهَى - ج مَلَاه [ لهو ] : ابزار لهو و لعب ؛ « آلاتُ المَلَاهى » : ابزار موسيقى .
المُلْهِب - [ لهب ] : اسب تندرو كه گرد و خاك بر انگيزد .
المِلْهَب - [ لهب ] : خوب روى و زيبا و پر موى از مردان .
المُلَهَّب - [ لهب ] : مفع ، - من الثّياب : جامهء سرخ و كم رنگ .
المُلَهَّج - [ لهج ] : مفع ، كسى كه همواره مىخوابد و از انجام كار ناتوان است .
المُلَهَّد - [ لهد ] : مفع ؛ « رَجُلٌ مُلَهَّدٌ » : مرد مستضعف و خوار و رانده شده .
المُلَهَّق - [ لهق ] : « مُلَهَّقُ اللَّون » : سفيد رنگ .
المُلْهَم - [ لهم ] : مفع ، - من الرّجَال : مرد پُر خور .
المِلْهَم - [ لهم ] : من الرجال : مرد پُر خور .
المَلْهُوج - [ لهج ] : « شِواءٌ مَلْهُوجٌ » : بريانى كه خوب پخته نشده باشد .
المَلْهُود - [ لهد ] : مفع ، كسى كه بار سنگين بر او سخت و با فشار باشد .
المَلْهُوز - [ لهز ] : مفع ، مردى كه موهايش سياه و سفيد باشد ، مرد استوار ندام و فربه ، چارپائى كه بنا گوش آن داغ شده باشد .
المَلْهُوف - [ لهف ] : اندوهگين كه مال يا عزيزش را از دست داده باشد ، ستمديده كه يارى طلبد ؛ « رجُلٌ مَلْهُوفُ القلبِ » : مرد دل سوخته و اندوهگين .
المِلْوَاح - ج مَلَاويح [ لوح ] : زنى كه بسرعت لاغر شود ، لاغر ، جغدى كه پاى آن را ببندند تا بوسيلهء آن باز شكار كنند ، دراز و بلند ، لوحههاى بزرگ و نيكو ، كسى كه زود تشنه شود .
المَلَوَانِ - [ ملو ] : شب و روز .
المُلَوَّب - [ لوب ] : مفع ، آهن پيچ خورده .
المُلْوَة - [ ملو ] : مرادف ( الْمَلْوَة ) است .
المَلْوَة - [ ملو ] : دوره اى از روزگار .
المِلْوَة - [ ملو ] : مرادف ( الْمَلْوَة ) است .
المِلْوَث - ج مَلاوِث و مَلَاوثَة و مَلَاويث [ لوث ] : مرد بزرگوارى كه همواره مردم گرد اويند و از وى استمداد مىكنند .
المِلْوَح - [ لوح ] : آنكه زود تشنه شود .
المُلَوَّح - [ لوح ] : « قِدْحٌ مُلَوَّحٌ » : تيرى كه در برخورد با آتش دگرگون شده باشد .
المُلُوحَة - مص ، طعم نمك .