المُضَاعَفَة - [ ضعف ] : مص ، - من الدروع :
زره كه حلقههاى آن را دو برابر معمول ساخته باشند .
المَضَاغ - [ مضغ ] : جويدن غذا ، آنچه از غذا كه جويده مىشود .
المُضَاغة - [ مضغ ] : آنچه كه جويده مىشود ، آنچه كه در دهان از غذا مىماند .
المَضَّاغة - [ مضغ ] : احمق ، كسى كه بسيار غذا را مىجود .
المُضَاف - [ ضيف ] : مفع ، كسى كه خود را وابسته به كسانى بداند كه از آنها نيست ، - فى الحرب : و در جنگ بر كسى كه اطراف او گرفته شده اطلاق مىشود .
المُضَايَقَة - ج مُضَايَقَات [ ضيق ] : بخشم در آوردن و ناراحت كردن ديگران .
المَضبَّة - [ ضبّ ] : « أَرضٌ مَضَبَّةٌ » : ج مَضَابّ :
زمين پر از سوسمار .
المَضْبَطَة - [ ضبط ] : گرفتن و نگهداشتن چيزى .
المَضْبُوط - صحيح و درست .
المَضَّة - [ مضّ ] : مؤنث ( المَضّ ) است ، اسم مرة از ( مَضَّ ) است ؛ « البانٌ مَضَّة » :
شيرهاى ترش شده .
المُضْجِر - ج مَضَاجِر و مَضَاجِير [ ضجر ] :
آنچه كه باعث خستگى و ناراحتى شود .
المَضْجَع - ج مَضَاجِع [ ضجع ] : خوابگاه ؛ « اقَضَّ مضاجِعَه » : راحتى را از او سلب كرد ، « مَضَاجِعُ الغيثِ » : جاى ريزش باران .
المَضْجُوع - [ ضجع ] : سست رأي .
مَضَحَ - - مَضْحاً عِرْضَه : آبروى او را ريخت ، - تِ الشمسُ : نور خورشيد بر زمين پرتو افكند ، - تِ الإبلُ : شتران پراكنده شدند ، - تِ المزادة : توشه دان ترشح كرد ، - عنه : از او دفاع كرد .
المَضْحَاة - [ ضحو ] : « أرضٌ مَضْحَاةٌ » :
سرزمينى كه همواره بر آن آفتاب بتابد .
المِضْحاك - [ ضحك ] : بسيار خندان .
المُضحِك - [ ضحك ] : خنده آور ؛ « قصة تمثيليَّة مُضْحِكة » كمدى ( نمايش فكاهى ) .
المَضْحَل - [ ضحل ] : جائى كه آب در آن كاهش پيدا كند .
المِضَخَّة - [ ضخّ ] : تلمبهء آب ، پمپ آب ، ابزارى كه با آن آب از چاه بيرون مىكشند .
المِضْخَم - [ ضخم ] : مرد بزرگوار و ارزشمند ، مرد با ابهت و يكه بزن .
مَضَرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ :
مىيا شير ترشيد .
مَضِرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ :
مىيا شير ترشيد .
مَضُرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ :
مىيا شير ترشيد .
مَضَّرَ - تَمْضِيراً [ مضر ] ه : او را به قبيلهء مُضَر منسوب كرد .
المَضِر - « لبنٌ مَضِرٌ » : شير ترش ؛ « عيشٌ مَضِرٌ » : زندگى آرام .
المُضِرّ - [ ضرّ ] : زيان آور .
المِضْرَاب - ج مَضَارِيب [ ضرب ] : مرد بسيار زننده ، ابزار زدن و نواختن در موسيقى ( موزيك ) .
المُضْرِب - [ ضرب ] : كسى كه براى خواسته اى دست از كار مىكشد ، اعتصاب كننده .
المَضْرَب - ج مَضَارِب [ ضرب ] : شمشير يا لبهء آن ، استخوانى كه در آن مغز باشد .
المَضْرِب - ج مَضَارِب [ ضرب ] : مكان و يا زمان زدن ، اصل و نژاد ، شمشير يا لبهء آن ، استخوانى كه در آن مغز باشد ؛ « كان مَضْرِبَ المَثل او الأمثالِ » : او ضرب المثل بود .
المِضْرَب - ج مَضَارِب [ ضَرب ] : مرادف ( المِضْراب ) است ؛ « مِضْربُ الكرة » : چوب بازى توپ دستى يا تنيس ، چادر بزرگ و پر حجم .
المُضَرَّب - [ ضرب ] : اسم مفعول است ؛ « بسَاطٌ مُضَرَّبٌ » : گليم بافته و آماده شده .
المُضْرِبَة - [ ضرب ] : مؤنث ( المُضْرِب ) است .
المَضْرَبَة - [ ضرب ] : « مَضْرَبَةُ السيفِ » : لبهء شمشير .
المَضْرِبَة - [ ضرب ] : « مَضْرِبَةُ السيفِ » : لبهء شمشير .
المِضْرَبَة - [ ضرب ] : ابزار زدن ، چوب بازى .
المُضَرَّبَة - [ ضرب ] : رداى دو لايه كه در ميان آن پنبه باشد .
المَضَرَّة - ج مَضَارّ [ ضرّ ] : ضرر و زيان .
المِضْرَج - ج مَضَارِج [ ضرج ] : جامهء كهنه و فرسوده ؛ « المَضَارج » : سختيها .
المُضَرَّج - [ ضرج ] بالدماءِ : خون آلود .
المُضَرَّس - [ ضرس ] : مفع ، بلا خورده ، مصيبت زده ، - من الوشي : نقش و نگار روى جامه كه به شكل دندان باشد .
مَضَّضَ - تَمْضِيضاً [ مضّ ] : آب شور نوشيد ، شير ترشيده آشاميد .
المَضَض - [ مضّ ] : مصدر است ، درد و رنج و مصيبت ، شير ترش شده ؛ « على مَضَضٍ » :
به زور و اكراه .
المُضْطَجَع - [ ضجع ] : محل آسايش ، تخت خواب .
المُضْطَرّ - [ ضرّ ] : « مُضْطَرٌّ إلى » : نيازمند به . . .
المُضطَرِب - [ ضرب ] : فا ، ناراحت و دلواپس و نگران .
مَضَغَ - - مَضْغاً الطعامَ : غذا را جويد .
مَضَّغَ - تَمْضِيغاً [ مضغ ] ه الشيءَ : او را وادار به جويدن كرد .
المُضْغَة - ج مُضَغ : لقمه اى كه جويده مىشود ؛ « مُضَغُ الأُمورِ و الجراحاتِ » :
مشكلات كوچك و زخمهاى جزئي .
المِضْغَط - [ ضغط ] : هواسنج - دستگاه شناخت فشار هوا .
المُضِلّ [ ضلّ ] : فا ، سراب .
المَضَلّ - [ ضلّ ] : آنچه كه باعث گمراهى مردم شود .
المَضَلَّة - [ ضلّ ] : گمراهى ؛ « ارْضٌ مَضَلَّة » : زمينى كه در آن راه را گم كنند و