تَغَذَّى - تَغَذِّياً [ غذو ] : غذا خورد .
تَغَرَّبَ - تَغَرُّباً [ غرب ] : از كشورش خارج شد ، با غير از فاميل ازدواج كرد ، از سوى مغرب آمد .
تَغَرَّدَ - تَغَرُّداً [ غرد ] الطائرُ : پرنده آواز داد و چهچه زد .
تَغَرَّرَ - تَغَرُّراً [ غرّ ] الفرسُ : آن اسب پيشانى سفيد شد .
تَغَرَّضَ - تَغَرُّضاً [ غرض ] الغصنُ : شاخهى درخت تا شد و شكست ولى جدا نشد .
تَغَرْغَرَ - تَغَرْغُراً [ غرغر ] بالماءِ أو الدواءِ : آب يا دارو را در گلوى خود غرغره كرد ؛ « تَغَرْغَرَتِ العينُ بالدّمع » : چشم پر از اشك شد ولى روان نگرديد .
تَغَرَّفَ - تَغَرُّفاً [ غرف ] هُ : هر چه را كه با خود داشت از وى گرفت .
تَغَرَّمَ - تَغَرُّماً [ غرم ] : غرامت را تحمل كرد و پرداخت .
التَّغْرِيز - ج تَغَارِيز [ غرز ] : نهال خرما را از جايش برداشتن و بجاى ديگر كاشتن .
تَغَزَّلَ - تَغَزُّلًا [ غزل ] فلانٌ : فلانى با تكلَّف عشق ورزيد .
تَغَشَّى - تَغَشِّياً [ غشي ] بثوبهِ : جامهى خود را پوشيد ، - هُ الأمرُ : آن امر بر او پوشيده شد .
تَغَشَّمَ - تَغَشُّماً [ غشم ] هُ : بر او ستم كرد .
تَغَضَّبَ - تَغَضُّباً [ غضب ] عليهِ : بر او خشم گرفت .
تَغَضَّرَ - تَغَضُّراً [ غضر ] عنهُ : از او روى گردانيد ، عدول كرد .
تَغَضَّنَ - تَغَضُّناً [ غضن ] : خميده و ترنجيده و پر چين و چروك شد .
تَغَطَّى - تَغَطياً [ غطو ] : خود را پوشانيد ، پنهان شد .
تَغَطْرَسَ - تَغَطْرُساً [ غطرس ] : تكبر كرد ، تبختر و فخرفروشى كرد ؛ « تَغَطْرَسَ في مِشيَتِهِ » : در راه رفتن تبختر كرد ، خشمناك شد ، بخيل شد .
تَغَطْرَفَ - تَغَطْرُفاً [ غطرف ] : با ناز و تكبر راه رفت ، تكبر كرد .
التَّغْطِيَة - [ غطو ] : مص ؛ « تَغْطِيَةُ انْباءِ المؤْتمِر » :
كنفرانس محرمانه كه مذاكرات در آن بطورِ محرمانه بوده و افشا نمىشود .
التَّغْطِيسَ - [ غطس ] عند المسيحيين : در نزد مسيحيان يكى از غسلهاى عماد است و دو نوع ديگر آن ( السَّكْب ) و ( الرَّشّ ) است .
تَغَفَّلَ - تَغَفُّلًا [ غفل ] هُ : از روى عمد منتظر غفلت او شد .
تَغَلَّى - تَغَلِّياً [ غلي ] : آن مرد خود را با عطر غاليه خوشبو كرد .
تَغَلَّبَ - تَغَلُّباً [ غلب ] على البلد : با زور شهر را تصرّف كرد ، - على المَصَائب : بر سختيها چيره شد ، - عليه النعاسُ : چرت بر او غلبه كرد و نتوانست با آن مقاومت كند .
تَغَلْغَلَ - تَغَلْغُلًا [ غلغل ] : در راه خود شتابيد ، - فى الشّيءِ : در آن چيز داخل شد .
تَغَلَّفَ - تَغَلُّفاً [ غلف ] : آن چيز در غلاف شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد ريش خود را با عطر غاليه خوشبوى كرد .
تَغَلَّلَ - تَغَلُّلًا [ غلّ ] في الشيءِ : داخل آن چيز شد .
تَغَمَّى - تَغَمِّياً [ غمي ] تِ المرأة : آن زن خراميد و زيبائى خود را نشان داد . اين واژه در زبان متداول رايج است .
التَّغْمَاض - [ غمض ] : بستن پلكهاى چشم ، خواب .
تَغَمَّدَ - تَغَمُّداً [ غمد ] هُ : روى آن را پوشانيد ، - هُ اللَّه برحمتِه : خداوند او را در پوشش رحمت خود قرار دهد ، - الإناءَ : ظرف را پر كرد .
تَغَمَّرَ - تَغَمُّراً [ غمر ] : بر گونههاى خود سرخاب ماليد .
تَغَمَّطَ - تَغَمُّطاً [ غمط ] عليه الترابُ : او را زير خاك كرد تا كشته شد .
تَغَمْغَمَ - تَغَمْغُماً [ غمغم ] الغريقُ تحت الماء : آنكه در آب غرق شده صدا كرد ، - الرّجُلُ : آن مرد سخن خود را آشكار نكرد .
تَغَنَّى - تَغَنِّياً [ غني ] : آن مرد توانگر شد ، - بالمرأةِ و بِالشِّعْر و بِفُلان : به آن زن يا شعر يا فلانى عشق ورزيد و آواز خواند ، - تِ المرأةُ : آن زن ازدواج كرد .
تَغَنْدَرَ - تَغَنْدُراً [ غندر ] تِ المرأَةُ : آن زن با ناز و تبختر راه رفت . اين واژه در زبان متداول رايج است .
تَغَنَّمَ - تَغَنُّماً [ غنم ] الشيءَ : آن چيز را غنيمت شمرد ، آن چيز را غنيمت گرفت ، - فلانٌ : فلانى به غنيمت رسيد .
تَغَوَّرَ - تَغَوُّراً [ غور ] : به زمين پست درآمد ، - ظاهرُ الْعَيْنِ : چشم به گودى افتاد .
تَغَوَّلَ - تَغَوُّلًا [ غول ] تِ الأرضُ بفلانٍ : آن زمين فلانى را نابود و گمراه كرد ، - تِ الغِيلَانُ القومَ : غولها آن قوم را گمراه كردند ، - تِ المرأةُ : آن زن دورو و متلوّن شد ، - الأَمْرُ : آن كار دگرگون شد .
تَغَيَّبَ - تَغَيُّباً [ غيب ] عنهُ : از او پنهان يا ناپديد شد .
تَغَيَّرَ - تَغَيُّراً [ غير ] : دگرگون شد ، تبديل يا تغيير يافت .
تَغَيَّضَ - تَغَيُّضاً [ غيض ] الماءُ : آب كم شد يا به زمين فرو رفت ، - الثَّمَنُ : نرخ پائين آمد .
تَغَيَّظَ - تَغَيُّظاً [ غيظ ] : خشمگين شد ، - الحَرُّ : گرما سخت شد .
تَغَيَّلَ - تَغَيُّلًا [ غيل ] القومُ : اموال آن قوم بسيار شد ، - تِ الشجَرَةُ : شاخههاى درخت بهم پيچيدند .
تَغَيَّمَ - تَغَيُّماً [ غيم ] تِ السماءُ : آسمان ابرى شد .
تَفَّ - - تَفّاً : آب دهان انداخت .
التُّفّ - ج تِفَفَة : چركى ناخن ؛ « تُفّاً لكَ » :
چركين و دور باشى ؛ « تُفٍّ لكَ » مترادف ( تُفّاً لكَ ) است .
تَفَاءَلَ - تَفَاؤُلًا [ فأل ] بهِ : به او فال خوب زد .
اين واژه ضد ( تَشَاءَمَ ) است .
تَفَاتَى - تَفَاتِياً [ فتو ] : جوانمردى داشت ، جوانمرد شد ، - القومُ الى العالِم : آن قوم براى محاكمه بنزد عالم رفتند و از او فتوى خواستند .