تهمتى زند كه آن كار را نكرده باشند .
البُهَار - بُت ، پرستو ، پنبهى زده شده ، - ( ح ) : ماهى بزرگ و سفيد دريائى .
البَهَار - زيبائى ، - ( ن ) : گياهى است خوشبو كه به آن ( عَيْنُ الْبَقَر ) يا ( بَهَارُ البَرّ ) گويند .
البِهَام - مترادف ( الْبَهْم ) است . به معناى گوساله و بزغاله و برّه . . .
بَهَتَ - - بَهْتاً هُ : او را ناگهان گرفت ، - بَهْتاً وَبُهْتَاناً هُ : بر او تهمت دروغ وارد كرد .
بَهِتَ - - بَهْتاً و بَهَتاً : در شگفتى افتاد ، با سرگردانى خاموش شد ، - اللَّونُ : رنگ او پريد .
بَهُتَ - - بَهْتَاً و بَهَتاً : در شگفتى شد ، سرگردان خاموش شد .
بُهِتَ - مترادف ( بَهُتَ ) است .
بَهَّتَ - تبْهِيتاً هُ : از تهمت و دروغى كه بر او بسته بود او را سرگردان و سرگشته كرد .
البُهْتَان - دروغ ، افترا .
بَهَجَ - - بَهْجاً هُ : او را شادمان كرد .
بَهِجَ - - بَهَجاً به : به آن چيز شادمان شد .
بَهُجَ - - بَهَاجَةً و بَهَجَاناً : زيبا شد .
بَهَّجَ - تَبْهِيجاً هُ : او را زيبا كرد ؛ « بَهَّجَ اللَّهُ وَجْهَهُ » : خداوند چهرهى او را روشن و زيبا كند .
البَهِج - شادمان .
البَهْجَة - شادمانى ؛ « بَهْجَةُ الأَنْظارِ » :
شادمانى چهرهها ، نمايان شدن خورسندى ، زيبائى ، شادابى .
بَهْدَلَ - بَهْدَلَةً هُ : او را نكوهش و تنبيه كرد ، او را ناچيز و مهمل دانست . اين واژه در زبان متداول رايج است .
بَهَرَ - - بَهْراً و بُهُوراً تِ الشمسُ : خورشيد روشنائى داد ، - الْقَمَرُ : نور ماه بر نور ستارگان غلبه كرد ، - الرَّجُلُ : آن مرد بر ساير رقيبان خود برترى يافت ، - بَهْراً فُلاناً :
بر او غلبه و برترى يافت ، او را تهمت زد ، او را به شگفتى انداخت ، - تْ فُلَانَةُ النّسَاءَ : آن زن از ساير زنان زيباتر شد .
بُهِرَ - از زيادى كوشش نفسش بريد .
البُهْر - بريدن نفس از خستگى ، « بُهْراً لَهُ » نگون بختى باد او را .
الْبُهْرَة - من المكان و الزمان : وسط و ميان مكان يا زمان .
البَهْرَج - باطل ، بد ؛ « لُؤْلُؤ بَهْرَجٌ » : مرواريد تقلَّبى ، پول جعلى .
البَهْرَجَان - نخهاى فلزى برّاق ، پارچهاى كه با نخلهاى فلزى آراسته شده .
البَهْرَجَة - شكوه و شوكت باطل .
بَهَظَ - - بَهْظاً هُ الحِمْلُ أو الأمرُ : آن بار يا كار بر او سنگينى كرد و باعث سختى وى شد .
البَهَق - سفيدى در پوست بدن بجز پيسى ؛ « بَهَقُ الْحَجَرِ » ( ن ) : گياهى است كه بر سنگها مىرويد بسان خزه .
بَهَلَ - - بَهْلًا هُ : او را رها كرد ، - الْوَالِي رَعِيَّتَهُ : حاكم رعيت خود را رها كرد تا هر كارى كه بخواهند انجام دهند ، - هُ اللَّهُ :
خدا او را لعنت كند .
بَهِلَ - - بَهَلًا تِ الناقةُ : ريسمان پشت ماده شتر باز شد و بچهاش را شير داد .
البُهْلَة - لعنت ، نفرين .
البَهْلَة - لعنت ، نفرين .
البَهْلَوَان - بندباز ، پهلوان . - اين واژه فارسى است -
البَهْلَوانِيّ - منسوب به ( البَهلْوَان ) است ؛ « الْحَركَات الْبَهْلَوَانيّة » : ورزش پهلواني ؛ « الطَّيَران الْبَهْلَوانِيّ » : پرواز پهلوانى .
البُهْلُول - ج بَهَالِيل : مرد جامع هرگونه خير و نيكى ، آنكه بسيار مىخندد .
البَهْم - گوساله و بزغاله و گوسفند و جز آنها .
البُهَم - سختيهاى امور .
البَهَم - مترادف ( الْبَهْم ) است .
البُهْمَة - ج بُهَم : نقشهى سخت ، دليرى كه همگنان او به روى دست نيابند .
البَهْمَة - واحد ( الْبَهَم ) است .
البَهَمَة - واحد ( الْبَهَم ) است .
بَهُوَ - - بَهَاءً [ بهو ] : زيبا و نيكو شد .
البَهْو - ج أبْهَاء و بُهُوّ و بُهِيّ : خانهاى كه براى ميهمانان و مسافران بيگانه بر پا مىكردند ، سالن پذيرائى يا استقبال ميهمانان و دعوت شدگان .
البَهُوت - ج بُهُت : دروغگو ، دروغگوئى كه از تهمت زدن به دروغ شنونده را حيران نمايد .
بَهِيَ - - بَهَاءً : زيبا و ظريف شد .
البَهِيّ - م بَهِيَّة ، ج أَبْهِيَاء [ بهو و بهي ] : نيكو و زيبا .
البَهِيتَة - سرگردانى ، حيرت ، دروغ ، تهمت .
البَهِيج - خورسند ، شادمان ، - م مبهاج : زيبا .
البَهِير - آنكه بر اثر كوشش يا دويدن بسيار نفسش بند آمده باشد .
البَهِيم - ج بُهْم و بُهُم : سياه ؛ « فَرَسٌ بَهِيم » :
اسب يك رنگ ؛ « لَيْلٌ بَهِيم » : شبى كه تا بامداد تاريك و بىروشنائى باشد .
البَهِيمَة - ج بَهَائِم : چهار پايان اعم از ستوران خشكى يا آبى بجز درندگان و پرندگان ، هر چيزى كه صامت بوده و نتواند سخن گويد و يا نطق كند .
البَهِيمِيَّة - وحشيگرى ، خوى و صفت حيوانى ، به غريزهى حيوانى گرايش كردن .
البَوُّ - بچهى ناقه ( ماده شتر ) ، پوست بدن حُوار ( بچهى ناقه ) كه آن را پر از كاه يا جز آن كنند و به ماده شتر نزديك كنند تا گول خورد و شير دهد ؛ « فُلَانٌ اخْدَعُ مِنَ الْبَوّ » :
فلانى فريبكارتر از بوّ است .
البُوَاء - [ بوأ ] ( ح ) : مار بزرگ ( اژدها ) كه از تيرهى ( الأَصَلِيّات ) است - اين واژه لاتين است -
البَوَاء - [ بوأ ] : برابر ، مساوى ؛ « دَمٌ بَوَاءُ دَمٍ » :
خونى در برابر خون .
البَوَّاب - [ بوب ] : پردهدار ، دربان .
البِوَابَة - [ بوب ] : شغل دربانى ، مزد دربان .
البَوَّابَة - [ بوب ] : درب بزرگ ، دربان زن ، اطاق دربان .