و هر كس - هنگام رفتن به رختخواب - صد مرتبه « استغفر الله ربى و اتوب اليه » ( از خداوند - پروردگارم - درخواست آمرزش مىكنم و به سويش بازمىگردم ) بگويد ، گناهانش فرو مىريزد ؛ همانگونه كه برگ درختان مىريزد . »
و در گزارش ديگرى اين جمله افزوده شده است : « و شب را در حالى سپرى مىكند كه گناهى بر او نيست . »
288 - 31502 - ( 14 ) احمد بن محمد با واسطه از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود :
« هر گاه يكى از شما به رختخواب پناه برد ، پس بگويد : خدايا ، من نفس و روحم را نزد تو محصور و محبوس مىكنم ، پس آن را در محل خشنودى و آمرزشت نگهدارى كن و اگر آن را به بدنم بازگرداندى ، آن را مؤمن و عارف به حق اولياى خودت بازگردان تا آن را به همين گونه بميرانى و دريافت كنى . »
289 - 31503 - ( 15 ) يحيى بن ابى علا مىگويد : « امام صادق عليه السلام هنگام خوابيدن مىفرمود : به خداوند يگانه ايمان آوردم و به طاغوت كفر ورزيدم ! خدايا ، مرا در خواب و بيدارى نگهدارى كن ! »
290 - 31504 - ( 16 ) محمد بن مروان از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود :
« آيا دوست نداريد به شما خبر دهم آنچه رسول خدا صلى الله عليه و آله هنگام رفتن به رختخواب مىگفت ؟
محمد بن مروان گفت : بفرماييد .
امام فرمود : آن حضرت آية الكرسى را تلاوت مىكرد و مىگفت : به نام خدا . . . در ادامه ، امام عليه السلام دعاى سابق را ذكر كرد . »
291 - 31505 - ( 17 ) معاويه بن وهب مىگويد : « يك شب يكى از فرزندان امام صادق عليه السلام نزد پدر آمد و عرض كرد :
پدر جان ، مىخواهم بخوابم ! امام فرمود :
فرزند عزيزم ، بگو : گواهى مىدهم كه معبودى نيست جز خداى يكتا و اينكه محمد صلى الله عليه و آله بنده و فرستادهء اوست . به بزرگى خدا پناه مىبرم و به عزّت و شكستناپذيرى خدا پناه مىبرم و به قدرت خدا پناه مىبرم و به جلال و شكوه خدا پناه مىبرم و به سلطنت و فرمانروايى خدا پناه مىبرم . البته خداوند بر هر چيز توانا و نيرومند است . به عفو و بخشش خدا پناه مىبرم و به آمرزش خدا پناه مىبرم و به رحمت و مهربانى خدا پناه مىبرم از شرّ حيوان گزنده ، كشنده و غير كشنده و از شرّ هر جنبندهء كوچك و بزرگ در شب و روز و از شرّ تبهكاران جن و انس و از شرّ تبهكاران عرب و غير عرب و از شرّ صاعقهها و سرما . خدايا درود فرست بر محمد بندهات و فرستادهات .
معاويه بن وهب مىگويد : فرزند امام عليه السلام [ كه به دنبال پدر دعا را تكرار مىكرد ] ، وقتى به نام « محمد صلى الله عليه و آله » رسيد به دنبال آن صفت « پاكيزهء مبارك » را افزود . امام عليه السلام [ در واكنش به فرزندش ] فرمود : آرى ، فرزند عزيزم پاكيزهء مبارك ! »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 193
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٩٣