( 1 ) ( 1916 ) 11 - محمّد بن ابى عمير گويد : از امام كاظم عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : خداوند در آتش جاودان ننمايد مگر كفّار و منكران و گمراهان و مشركان ، و هر مؤمنى كه از گناهان كبيره دورى كند خداوند او را از گناهان صغيره باز خواست نمىكند ، خداوند متعال مىفرمايد : ( اگر از گناهان كبيرهاى كه از آن نهى شدهايد دورى كنيد ما گناهان ( صغيرهء ) شما را پرده پوشى مىكنيم ، و شما را در جايگاهى بزرگ قرار مىدهيم ) .
راوى گويد : گفتم : يا ابن رسول اللَّه ! پس شفاعت شامل كداميك از گناهكاران مىشود ؟ فرمود : پدرم از پدرانش از على عليه السّلام نقل كند كه فرمود : از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : شفاعت من براى كسانى از امّتم است كه گناه كبيرهاى مرتكب شدهاند ، و اما نيكوكاران نيازى به شفاعت ندارند .
ابن ابى عمير گويد : عرض كردم : يا ابن رسول اللَّه ! چگونه شفاعت شامل اهل كبائر مىشود ، در حالى كه خداوند متعال مىفرمايد : ( شفاعت نمىكنند مگر براى كسانى كه خدا رضايت دهد ) و هر كه مرتكب گناه كبيره شود مورد رضايت خدا نيست ؟
فرمود : اى ابا احمد ! هيچ مؤمنى مرتكب گناه نمىشود مگر آنكه از كارش ناراحت و پشيمان مىشود ، و پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : پشيمانى خود توبه است ، و فرمود : هر كس از كار خوبش خوشش آيد و از كار بدش آزرده شود مؤمن است ، و فرمود : هر كس بر گناهى كه كرده پشيمان نشود مؤمن نيست ، و مورد شفاعت قرار نگيرد و ظالم خواهد بود ، و خداوند متعالى فرمود : ( ظالمان حمايت نشوند و مورد شفاعت قرار نگيرند ) .
عرض كردم : يا ابن رسول اللَّه ! چگونه كسى كه بر ارتكاب گناهش پشيمان نشود مؤمن به حساب نمىآيد ؟ فرمود : اى ابا احمد ! هيچ كسى نيست كه گناهى كبيره را مرتكب شود و بداند كه بر آن عقاب مىشود و از كارش پشيمان نشود ، و چون پشيمان شد همين توبه است و سزاوار شفاعت مىشود ، و هر گاه پشيمان نشد اصراركنندهء بر گناه به حساب آيد ، و چنين كسى هرگز آمرزيده نخواهد شد ، زيرا او به واسطهء عقوبت گناهى كه مرتكب شده ديگر مؤمن نيست ، چون اگر ايمان به عقوبت داشت پشيمان مىشد ، و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : با توبه ، كبيره از بين مىرود و با اصرار بر گناه ، صغيره تبديل به كبيره مىشود .
و اما سخن خداى متعالى كه فرمود : ( شفاعت نمىكنند مگر كسى را كه خدا رضايت دهد يعنى ) : آنان براى كسى كه دينش را خدا نپذيرد شفاعت نمىكنند ، و دين عبارتست از اقرار به پاداش بر نيكىها و بدىها ، هر كس دينش مورد قبول خدا باشد نسبت به گناهانى كه مرتكب شده پشيمان مىشود ، چون نسبت به عاقبتش در قيامت آگاه است .
مشكاة الأنوار في غرر الأخبار (فارسى) — صفحة 705
مساهمون: علي بن الحسن الطبرسي
ص٧٠٥