باب هشتم در بيان خصلتهاى مذموم
اين باب ده فصل دارد
فصل اول : در بيان غضب
( 1 ) ( 1784 ) 1 - على بن اسباط گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از ادب كردن هنگام غضب نهى فرمود [ چون غضب از صفات بدى است كه مبتلاى به آن نمىتواند مؤدّب باشد ] .
( 2 ) ( 1785 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خشم كليد هر بدى است .
( 3 ) ( 1786 ) 3 - امام صادق عليه السّلام از قول پدر بزرگوارشان مىفرمايند : حواريون به عيسى بن مريم گفتند :
اى تعليم دهندهء خوبيها ، به ما بياموز كه كدامين اعمال سختتر است ؟ گفت :
سختترين آنها خشم خداوند است ، گفتند : چگونه مىشود از خشم خدا بر كنار بود ؟
گفت : به اينكه غضب نكنيد ، گفتند : غضب چگونه شروع مىشود ؟ گفت : به وسيلهء كبر و خود پسندى و كوچك شمردن مردم .
( 4 ) ( 1787 ) 4 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كس گرفتار مشكلات شود ، آسايشش سلب گردد .
( 5 ) ( 1788 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كس نفس خود را هنگام ميل به شهوت و هنگام ترسيدن و هنگام ميل به خوردن و هنگام خشم و غضب و هنگام راضى بودن و هنگام ناراضى بودن حفظ نمايد ، خداوند جسم او را بر آتش دوزخ حرام گرداند .
( 6 ) ( 1789 ) 6 - در محضر حضرت باقر عليه السّلام سخن از غضب به ميان آمد ، فرمود : مرد خشمگين مىشود به حدّى كه راضى نشود ( و خشمش باعث گناه شود ) و بدين سبب داخل دوزخ گردد ، اگر مردى در حال ايستاده خشمگين شد بايد بنشيند ، تا پليدى شيطان از او دور شود ، و اگر نشسته بايد بايستد ، و هر كس بر خويشاوندش غضب كند بايد برخيزد و به طرف او رود تا به او نزديك شود و او را لمس كند ، زيرا هر گاه با خويشاوند تماس بگيرد آرام گيرد .