فصل هشتم : در بيان وجوب تسليم مؤمن در برابر قضا و قدر
( 1 ) ( 1757 ) 1 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند آنچه را مقدّر فرموده انجام مىدهد ، و در اجراى حكمش به عدالت رفتار مىكند ، كسى نمىتواند مقدّرات خدا را برگرداند و يا حكمش را به تأخير اندازد ، بهترين مخلوقات خدا كسى است كه در برابر حكم خدا تسليم باشد ، هر كه خداوند متعال را شناخت و هر كه به قضاى خدا راضى شد ، حكم خدا بر او جارى مىشود و خداوند پاداشش را افزون كند ، و هر كس از قضا و قدر خوشش نيايد ، حكم خدا بر او جارى شده و اجرش ضايع گرديده است .
( 2 ) ( 1758 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : محبوبترين مردم نزد من كسى است كه هر گاه از كارى ناراحت شد ، ناراحتيش در چهرهاش پديدار نگردد ، و هر گاه از كارى خوشحال شد ، خوشحالى در صورتش پيدا نباشد .
( 3 ) ( 1759 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن چگونه ادعاى ايمان دارد در حالتى كه از آنچه براى او مقدّر شده ناراضى است ، و مقام خود را كوچك مىشمارد ، در صورتى كه سرنوشت او در دست خداست ، و من ضامنم براى كسى كه جز رضاى خدا در دلش خطور نكند ، اگر دعا كرد دعايش مستجاب شود .
( 4 ) ( 1760 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : دلهاى خود را وارسى كنيد ، اگر ديديد كه خداوند آن را از اضطراب و دهشت نسبت به كارهاى خويش پاكيزه ساخته ، آنگاه هر چه خواستيد از خدا طلب كنيد .
( 5 ) ( 1761 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند براى مسلمان سرنوشتى معيّن نكند جز آنكه برايش خير باشد ، و اگر قطعه قطعه هم شود برايش خير باشد ، و اگر تمام مشرق زمين و مغرب زمين را هم مالك شود ، برايش خير است .
( 6 ) ( 1762 ) 6 - امام كاظم عليه السّلام فرمود : كسى كه از خدا غافل شد ، سزاوار نيست كه نسبت كندى در رزق و روزى را به خدا دهد ، و او را در حكمش متهم سازد .