( 1 ) ( 1695 ) 7 - امام باقر عليه السّلام فرمود : بندهء مؤمن نزد خدا به اندازهاى احترام دارد ، كه حتى اگر بهشت و هر چه در آن است را بخواهد به او عطا كند ، بدون آنكه از ملك او چيزى كم گردد ، ولى اگر به مقدار يك قدم از دنيا را بخواهد به او نمىدهد ، و بندهء كافر به اندازه اى نزد خدا خوار و پست است كه اگر دنيا را با آنچه در آن است از او بخواهد عطايش كند ، بدون آنكه از ملك او چيزى كم گردد ، و اگر به اندازهء يك قدمش از بهشت بخواهد به او نمىدهد ، و خدا به وسيلهء بلا و گرفتارى از بندهء مؤمنش دلجويى مىكند ، همانطور كه مرد مسافر به وسيلهء هديه از خانوادهاش دلجويى مىكند ، و او را از دنيا پرهيز دهد ، همان گونه كه پزشك بيمار را پرهيز دهد .
( 2 ) ( 1696 ) 8 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند دنيا را به دوستان و دشمنان خود دهد ، و آخرت را فقط به دوستانش دهد ، و اگر بندهء مؤمن از خداوند به اندازهء يك جاى تازيانه از دنيا بخواهد به او نمىدهد ، و اگر از آخرت بخواهد هر چه خواست به او مىدهد ، و به كافر قبل از اينكه بخواهد دنيا دهد ، ولى اگر به اندازهء جاى تازيانهاى از آخرت بخواهد به او ندهد .
( 3 ) ( 1697 ) 9 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداى عزّ و جلّ در دنيا از بندهء محتاجش عذر خواهى كند ، همانطور كه برادرى از برادرش معذرت مىخواهد ، و مىفرمايد : به عزّتم قسم تو را به جهت خوار شدن در نظرم محتاج نكردم ، اكنون حجاب را كنار زن و ببين به عوض دنيا چه چيز نصيبت كردهام ، پرده از مقابلش برداشته مىشود و آنچه را خداوند به عوض دنيا عطايش فرموده مىنگرد ، و مىگويد : پروردگارا ! با عوضى كه دادى از آنچه منعم فرمودى ضرر نكردم .
( 4 ) ( 1698 ) 10 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند دنيا را به دوست و دشمن مىدهد ، ولى ايمان را فقط به مخلوقات برگزيدهاش مىدهد .
( 5 ) ( 1699 ) 11 - امام صادق عليه السّلام فرمود : فقر همچون گنجى پنهان نزد خداست مثل شهادت ، و آن را فقط به بندگان مؤمنش كه دوست دارد عطا مىكند .
( 6 ) ( 1700 ) 12 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه خداوند بندهاى را دوست بدارد ، دو فرشته را مأمور او مىسازد ، و مىفرمايد : خواستهاش را به تأخير اندازيد ، و زندگى را بر او سخت كنيد تا مرا بخواند ، من صدايش را دوست دارم .
( 7 ) ( 1701 ) 13 - امام صادق عليه السّلام از قول رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مىفرمايد : خداى عزّ و جلّ فرمود : هر بندهاى را كه بخواهم وارد بهشت كنم بدنش را بيمار سازم ، اگر به اندازهء كفّارهء گناهش بود ( خوشا به حالش ) ، و گر نه گرفتار تنگى معيشتش مىكنم ، اگر اين كار كفّارهء گناهانش باشد ( خوشا به حالش ) ، و گر نه مرگش را دشوار گردانم تا بدون گناه نزد من آيد ، سپس او را وارد
مشكاة الأنوار في غرر الأخبار (فارسى) — صفحة 619
مساهمون: علي بن الحسن الطبرسي
ص٦١٩