فصل چهارم : در سخاوت و بخل
( 1 ) ( 1356 ) 1 - امام باقر عليه السّلام فرمود : سخاوت انسان نسبت به آنچه در دست مردم است بيشتر از سخاوتش نسبت به خود و مالش است .
( 2 ) ( 1357 ) 2 - امام باقر عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كند كه فرمود : بهشت منزلگاه سخاوتمندان است .
( 3 ) ( 1358 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : شخص سخاوتمند و بخشنده كسى است كه مالش را در راه حق انفاق مىكند .
( 4 ) ( 1359 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : سخاوت آن است كه نفس بنده از طلب حرام باز ماند و خوددارى كند ، و چون به حلال رسيد نفسش به انفاق در راه خدا رام باشد .
( 5 ) ( 1360 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مؤمنى خوش خلق و گشاده دست نبود ، جز آنكه هميشه در پناه خداوند و از هدايتشدگان او باشد ، تا اينكه او را وارد بهشت كند .
( 6 ) ( 1361 ) 6 - امام باقر عليه السّلام فرمود : جوان غرق در گناهان ولى با سخاوت ، نزد خداوند از پيرمرد عابد بخيل بهتر است .
( 7 ) ( 1362 ) 7 - از امام صادق عليه السّلام در مورد حدّ سخاوت سؤال شد ، حضرت فرمود : اين است كه ؛ آن حقى را كه خداوند بر تو واجب كرده از مالت خارج كنى ، و در راهش خرج كنى .
( 8 ) ( 1363 ) 8 - امام صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كند كه فرمود : سخاوت درختى در بهشت است كه شاخههاى آن در زمين آويزان است ، هر كس شاخهاى از شاخههاى آن را بگيرد ، آن شاخه او را به بهشت مىكشاند .