فصل ششم : در بىنيازى و فقر
( 1 ) ( 628 ) 1 - امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : برايم اهميت ندارد آنچه را كه به دستانم مىچسبد بىنيازى باشد يا فقر .
( 2 ) ( 629 ) 2 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : خدايا ! به محمد و آل محمد پاكدامنى و كفاف در روزى عطا فرما ، و به دشمنان محمد و آل محمد بسيارى مال و فرزند روزى كن .
( 3 ) ( 630 ) 3 - امام باقر عليه السّلام فرمود : مردى نزد ابا ذر آمد و او را در مورد گوسفندانش مژده داد ، ابا ذر گفت : بحقيقت گوسفندان زياد شدهاند و توليد مثل كردهاند ، و لكن زياد شدن آنها براى من مژده نيست ، آنچه از گوسفندانم كم باشد و ما را كفايت كند ؛ نزد من محبوبتر از آنست كه زياد باشد و ما را از ياد خدا غافل كند .
( 4 ) ( 631 ) 4 - على بن الحسين عليه السّلام فرمود : از مردم اظهار نوميدى و بىنيازى كن زيرا اين كار خود بىنيازى واقعى است ، و در خواست حاجت را از مردم كم كن زيرا اين عمل خود فقر حاضر است .
( 5 ) ( 632 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : شرافت مؤمن به شبزندهدارى ، و عزّتش به بىنيازى او از مردم است .
( 6 ) ( 633 ) 6 - على بن الحسين عليه السّلام فرمود : تمام خير و نيكى را در بريدن طمع از دست مردم ديدم ، و هر كس هيچ اميدى به مردم نداشته باشد ، و امرش را در هر كارى به خدا واگذارد ، خداوند در هر چيزى دعايش را مستجاب كند .
( 7 ) ( 634 ) 7 - امام صادق عليه السّلام از امير مؤمنان عليه السّلام نقل كرد كه مىفرمود : بايد احتياج به مردم و بىنيازى از ايشان با هم در دلت جمع شود ، و احتياج به آنها در نرم زبانى و خوشروئيت باشد ، و بىنيازيت از آنها در حفظ آبرو و نگهدارى عزّتت توأم باشد .