( 1 ) ( 623 ) 21 - روزى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به يكى از ياران خود فرمود : اى بندهء خدا ، براى خدا دوستى كن ، و براى رضاى خدا دشمنى كن ، و براى خدا دوست بدار ، و در راه خدا ستيز كن ، به حقيقت كسى به ولايت خدا نمىرسد ؛ جز به آن طريق ، و هيچ كس مزهء ايمان را نخواهد چشيد تا چنين نشود ، گرچه نماز و روزهاش بسيار باشد ، و مسلما برادرى نمودن مردم امروز بيشتر در بارهء دنياست ، بر اساس آن به يك ديگر اظهار دوستى مىكنند ، و بر همان اساس به يك ديگر خشم و كينه مىورزند ، و اين كار از پروردگار بىنيازشان نمىسازد ، در اين هنگام آن مرد عرض كرد : اى پيامبر خدا ! برايم ميسّر خواهد شد كه بفهمم به يقين و اطمينان در راه خدا دوستى و دشمنى كردهام ؟ و ولىّ خداى عزّ و جل كيست ؛ تا دوستدار و فرمانبردار او باشم ؟ و دشمن خدا چه كسى است ؛ تا با او كينه و دشمنى ورزم ؟
رسول خدا در حالى كه به على عليه السّلام اشاره مىنمود ؛ به آن مرد فرمود : آيا اين مرد را مىبينى و مىشناسى ؟ عرض كرد : بلى ، فرمود : او دوستدار خداست پس دوستدار او باش ، و دشمن اين مرد دشمن خداست ، با دشمن او دشمنى نما ، و با دوستدارش پيوستگى و دوستى كن ، گرچه او قاتل پدر و فرزند تو باشد ، و با دشمن اين مرد دشمنى كن ؛ اگر چه او پدر و اولاد تو باشد .
( 2 ) ( 624 ) 22 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كه خدا را شناخت و بزرگ داشت ، زبانش را از سخن بيهوده نگاه دارد ، و شكمش را از پرخورى باز دارد ، و نفس خود را با روزه گرفتن و شبزندهدارى رياضت دهد ، عرض كردند : اى رسول خدا ! پدران و مادران ما به فدايت ؛ اينها اولياء خدايند ؟ فرمود : اولياء خدا خاموشى گزيدند امّا خاموشى آنها انديشه بود ، و سخن گفتند و سخن گفتنشان ذكر خدا بود ، و نگريستند و نگاهشان عبرت بود ، و سخن گفتند و سخنانشان حكمت بود ، در ميان مردم راه رفتند و راه رفتنشان بركت بود ، اگر نبود كه اجل و مرگشان از قبل معيّن شده بود ؛ از ترس عذاب و شوق ثواب روح آنها در پيكرشان آرام نمىگرفت .
( 3 ) ( 625 ) 23 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : خداوند تبارك و تعالى هر گاه اهل آبادى را ببيند كه در گناهان زياده روى كردند و در بين آنها سه نفر از مؤمنين هست ، خداوند جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه آنها را مىخواند : اى كسانى كه معصيت مرا مىكنيد ! اگر نبودند در بين شما مؤمنينى كه دوستدار جلالت من هستند ، و با نماز خواندنشان زمين و مساجدم را آباد نمىكردند ، و سحرها از ترس طلب مغفرت نمىكردند ، به حقيقت عذابم را بر شما مىفرستادم ، و از آن باكى نداشتم .
مشكاة الأنوار في غرر الأخبار (فارسى) — صفحة 241
مساهمون: علي بن الحسن الطبرسي
ص٢٤١