باب دوم : در شناخت شيعه و نشانهها و آداب و روش سزاوار به آنان
و در آن نه فصل است
فصل اول : در صفات شيعه
( 1 ) ( 282 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : عدهاى به دنبال امير المؤمنين عليه السّلام به راه افتادند ، حضرت متوجه آنان شده و فرمود : كيستيد ؟ گفتند : شيعيان تو اى امير مؤمنان . فرمود : چرا در چهرهء شما نشانهء شيعه نمىبينم ؟ گفتند : نشانهء چهره شيعه چيست ؟ فرمود : زردى صورت از اثر بىخوابى ، فرورفتگى شكم بر اثر روزه گرفتن ، خشكيدن لبها بر اثر دعاى بسيار ، و نشستن غبار فروتنى بر آنها .
( 2 ) ( 283 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : شيعه على كسى است كه شكم و دامن خود را حفظ نمايد ، و سخت كوش باشد ، و كارش براى خالقش باشد ، و اميد ثواب از او داشته باشد ، و از كيفر او بترسد ، هر گاه چنين كسانى را ديدى آنها شيعه جعفر هستند .
( 3 ) ( 284 ) 3 - حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام فرمود : نيكى و احسان كامل نمىگردد مگر بواسطه سه خصلت : شتاب در انجام كار نيك ، پنهان نمودن و كوچك شمردن آن ، زيرا اگر آن را با شتاب انجام دادى گوارا و دلچسب نمودى ، و اگر آن را كوچك شمرى بزرگش كردى ، و اگر آن را پنهان نمودى كاملش گرداندهاى .
( 4 ) ( 285 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند در زمين بندگانى دارد كه در بر آوردن حوايج مردم مىكوشند ، ايشان در روز قيامت در امان و آسايشند .
( 5 ) ( 286 ) 5 - و فرمود : چه نيكوست سكوتى كه از شخص متمكن از سخن صادر شود ، و به همراه زياد گويى لغزشهايى است كه موجب سقوط مىشود .