مىگردد . او درست بر خلاف اوّلى رأى مىدهد . سپس همه نزد پيشوايشان كه آنان را به قضاوت منصوب داشته ، گرد مىآيند و او رأى همه را تصديق مىكند و فتواى همگان را درست مىشمارد ! در صورتى كه خداى آنها و پيغمبر و كتابشان يكى است ! آيا خداوند متعال آنها را به پراكندگى و اختلاف فرمان داده و آنها اطاعت كردهاند ؟ و يا آنها را از اختلاف نهى فرموده و آنان معصيتش نمودهاند ؟ يا اين كه خدا دين ناقص فروفرستاده ، در تكميل آن از آنان استمداد جسته است ؟ و يا آنها شريك خدايند كه حق دارند بگويند و بر خدا لازم است رضايت دهد ؟ و يا اينكه خداوند دين را كامل نازل كرده ، اما پيغمبر در تبليغ و اداى آن كوتاهى ورزيده است ؟ با اينكه خداوند مىفرمايد :
ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ
؛ در قرآن از هيچچيز فروگذار نكردهايم « 1 » ؛ و نيز مىفرمايد :
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ
؛ در قرآن كه بر تو فروفرستاديم ، بيان همهچيز آمده است « 2 » ؛ و يادآور شده است آيات قرآن يكديگر را تصديق مىكنند و اختلافى در آن وجود ندارد ، چنانكه مىفرمايد : اگر قرآن از سوى غير خدا بود ،
هامش
( 1 ) - انعام ، آيهء 38 .
( 2 ) - نحل ، آيهء 89 .