نازل شد :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ . . .
« 1 » « از ميان مردم كسانى هستند كه براى رضاى خدا از جان خويش دست مىشويند » .
فخر رازى شأن نزول آيه را مورد فوق مىداند « 2 » .
2 - مورد ديگر مربوط به حفظ مكتب و پشتيبانى آن است .
هنگامى كه رسول خدا خواست براى جنگى - كه مىگويند جنگ تبوك بود - از مدينه خارج شد ، على عليه السّلام را بهعنوان خليفهء خويش در مدينه باقى گذارد « 3 » ، زيرا عبد اللّه بن ابىّ ، سركردهء منافقان ، در مدينه مانده بود . بنابراين ، سياست اقتضا مىكرد براى مقابله با هرگونه تحرك غير مترقبهاى كه حكومت اسلامى را تهديد كند ، خليفهء شايستهاى در مدينه باقى بماند تا اوضاع را بادقت زير نظر بگيرد . طبرى در تاريخش مىنويسد :
« وقتى رسول خدا به سوى تبوك حركت كرد ، ازجمله منافقان و مترددانى كه در مدينه باقى ماندند ، عبد اللّه بن ابىّ - از فرزندان عوف بن الخزرج - و عبد اللّه بن نبتل - از نوادگان عمرو
هامش
( 1 ) - بقره ، آيهء 207 .
( 2 ) - تفسير الكبير ، ج 5 ، ص 204 ، نشر دار الكتب العلميه ، تهران ، چاپ سوم .
( 3 ) - صحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 596 ، چاپخانهء دار الفكر ، تحقيق : كمال الحوت .