تهديد پرداخت ، باز هم نتيجه نگرفت . سرانجام در تاريخ بيست و هشتم دسامبر 1955 ميلادى ( برابر 12 جمادى الاول 1375 ه ) حكم تاريخى خود را بر عليه وزير دادگسترى صادر كرد . « 1 »
پس از صدور اين حكم گروهى از نمايندگان مجلس به تحريك وزير دادگسترى و رئيس مجلس ، با مراجعهى مكرّر به رياست جمهورى مقدّمات عزل مرحوم مغنيّه را فراهم كردند . مرحوم مغنيّه از رياست ديوان عالى كشور عزل شد و به عنوان مستشار عالى دادگسترى باقى ماند ، تا سرانجام به سال 1388 ه بازنشست گرديد .
در آن ايّام از طرف مرجعيّت اعلاى تشيّع ، براى تدريس در حوزهى علميّه قم ، از ايشان دعوت به عمل آمد و مرحوم مغنيّه به دنبال اين دعوت رهسپار حوزه علميه قم گرديد ، و چند سالى شاگردان مكتب امام جعفر صادق عليه السّلام را در حرم اهل بيت و عشّ آل محمد صلّى اللّه عليه و آله از سرچشمهى زلال معارف اهل بيت سيراب نمود .
نخستين سفر علّامه مغنيّه به ايران به سال 1382 ه به قصد عتبه بوسى حضرت ثامن الحجج عليه السّلام بود . يك سال بعد به قاهره رفت و با اساتيد « الازهر » به خصوص با شيخ محمود شلتوت ، شيخ الازهر ، و صاحب فتواى تاريخى « جواز تعبّد به فقه جعفرى » ملاقات نمود .
علّامه مغنيه به سال 1384 ه به حجّ رفت و با علماى آن سامان مباحثات فراوان نمود و زمينه تأليف : « هذه هى الوهّابيّه » فراهم آمد .
علّامه مغنيه به سال 1386 ه براى القاى خطابه به بحرين دعوت شد ، و به مدّت ده شب مردم بحرين را از بيانات گرم خود
هامش
( 1 ) - متن اين حكم در دادگاه عالى شيعيان لبنان به شماره 108 در دفتر 23 ثبت است .