شالوده صدق براساس راستى و درستى نهاده مىشود ، و هدف اصلى آن همكارى و هميارى به نفع جامعهى بشرى مىباشد ، و آن پشتوانهى استوارى براى اجتماع است و عامل اصلى از عوامل پيشرفت و تحوّلات جامعه است .
پس اگر قراردادى در جامعه بسته شود كه براى يك طرف عامل ترقّى و پيشرفت و سود فراوان باشد ، و براى طرف ديگر عامل ركود و عقبگرد باشد ، چنين پيمانى از روى صدق و صفا نيست ، و آن را نمىتوان پيمان صداقت و تعاون و همبستگى ناميد ، چنان كه پيمانهاى شرق و غرب در عصر ما اين چنين است ، كه همهاش براى حفظ فرمانروائى غرب و استعمار و استثمار ثروتهاى شرق مىباشد .
امامان اهل بيت حقيقت صداقت را براى ما بازگو نمودهاند و حدود آن را كه عبارت از برادرى براى خداست بيان فرمودهاند .
محبّت و مودّتى كه شما براى برادر ايمانى در خود احساس مىكنيد ، يك محبّت شخصى نيست ، بلكه يك محبّت بنيادى است ، شما او را دوست داريد براى اينكه صفات كمالى در او هست ، از قبيل : دانش ، اخلاص ، صدق ، وفا و . . . او نيز شما را دوست دارد به همين انگيزه ، و براى داشتن همين امتيازات .
يك چنين محبّت و مودّتى بر پايهاى محكم استوار است ، هرگز شالودهاش فرسوده نشود و بنيادش متزلزل نگردد ، زيرا با ذات اقدس الهى مربوط مىشود ، آنسان كه نور خورشيد با خورشيد ارتباط دارد .
معيارهاى اخلاقى در فقه امام جعفر صادق ( ع ) ( قيم أخلاقية في فقه الإمام جعفر الصادق ع ) ( فارسى ) — صفحة 165
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص١٦٥