ما لاق : آنچه روييده مىشود .
تقترع : عرقه مىكشد .
الرّين : آلودگى .
الدّلّح : جمع « دالح » و به معناى ابرهاى پرباران .
شمخ : جمع « شامخ » به معناى « به آسمان فراكشيده شده » .
القترة : در اينجا معناى نهان و پنهان مىدهد .
الأيهم : سياه .
تخوم الأرض : زمين يا سرزمين .
كرايات : « ك » براى تشبيه است و « رايات » جمع « راية » به معناى پرچم مىباشد .
هفّافة : سرزمينى با مردمان خوب .
الوله : شدت اندوه و شادى .
ساختار ادبى
بين فجوات . . . زجل : خبر مقدم و مبتداى موخر است .
وراء ذلك . . . سبحات : خبر مقدم و مبتداى موخر است .
تقف : ضمير درون آن به « أبصار » بازمىگردد .
خاسئة : حال براى « أبصار » است .
أولى أجنحة : حال براى مفعول « أنشئهم » است .
فيما هنالك : خبر مقدم و مبتداى موخر است .
تواضع : مفعول دوم براى « أشعر » است .