الدّحض : نابودى و بطلان . خداوند مىفرمايد :
وَ الَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ »
. « 1 »
التّارات : جمع « تارة » به معناى بار ، هنگام و فرصت است .
التّهجّد : به شبزندهدارى براى عبادت گفته مىشود .
الغرار : اندك .
أنصب : خسته كرد .
هواجر : جمع « هاجرة » به معناى ميانه روز در تابستان است .
ظلف : بازداشت .
أوجف : شتاب كرد .
تنكّب : گراييد و منحرف شد .
المخالج : شاخههايى كه از يك اصل منشعب مىشوند .
أقصد المسالك : راهها را استوار ساخت .
لم تفتله : او را منحرف نمىكند .
النّعمى : گشايش و آسايش زندگى .
العاجلة : دنيا .
الآجلة : آخرت .
أكمش : رفت و شتاب كرد .
فى مهل : در مهلتها و فرصتهاى زندگى .
ذهب عن هرب : از آنچه بايد فرار كرد ، گريخت .
هامش
( 1 ) . « آنان كه در دين خدا جدل مىكنند . . . حجت آنها نزد خدا لغو و باطل است و بر آنها عذاب سختى خواهد بود » شورى / 42 : 13 .