تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الكافي ( أصول كافى ) ( فارسى ) — صفحة كتاب الدعاء من الكافي 504

مساهمون:

صكتاب الدعاء من الكافي ٥٠٤
داستان داود عليه السلام و دانيال 169 باب استغفار ( آمرزش خواهى ) از گناه 170 باب در آنچه خداى عز و جل هنگام توبهء آدم عليه السّلام به او عطا فرمود 173 باب لمم گناهان خرد ، يا سبك از نظر عقاب 175 باب در اينكه گناهان بر سه گونه‌اند 178 باب شتاب در كيفر گناه 179 داستانى از بنى اسرائيل 182 باب در تفسير گناهان 184 باب نادر 185 باب نادر ديگر 186 رسولخدا صلّى اللّه عليه و آله در هر روز هفتاد بار استغفار ميكرد 186 باب اينكه خداوند بواسطهء عمل‌كننده بلا را از ديگران دور كند 187 باب اينكه نكردن گناه آسانتر از توبه كردن است 188 باب استدراج ( و غافلگير كردن ) بآهستگى و تدريج 188 باب محاسبه ( و حساب كردن ) عمل 189 چرا از مرگ گريزانيم 197 روزگار دراز و كوتاه است و معناى آن 198 باب كسى كه مردم را عيب كند ( يا عيب مردمان گويد ) 200 باب اينكه مسلمان به آنچه در جاهليت كرده است مؤاخذه نشود 201 باب در اينكه كفر ( پس از ايمان ) و توبه از آن ، عمل گذشتهء ( پيش از كفر ) را باطل نكند 202 باب معاف شده‌گان از بلا 203 باب آنچه از امت برداشته شده 203 معناى برداشتهه شدن نسيان و خطا . . . وطيره و وسوسه و حسد 204 باب اينكه هيچ گناهى با بودن ايمان زيان ندارد ، و هيچ حسنه‌اى با بودن كفر سود ندهد 206 كتاب الدعا باب فضيلت دعا و تشويق كردن بر آن 210 باب اينكه دعا سلاح مؤمن است 213 باب اينكه دعا بلا و قضا را دفع مىكند 215 باب اينكه دعا شفاء و درمان هر دردى است 217 باب اينكه هر كه دعا كند مستجاب گردد . 217 چرا بسيارى از دعاها باجابت نرسد 218 باب اينكه براى دعا بمؤمن الهام شود 219 باب پيش افتادن در دعا 219 باب يقين داشتن ( باجابت ) در حال دعا 221 باب اقبال ( و رو آوردن و توجه ) بدعا 221 باب پافشارى كردن و اصرار در دعا و انتظار اجابت 223 باب نام بردن حاجت در دعا 225 باب پنهان كردن دعا 225 باب اوقات و حالاتى كه اميد اجابت دعا در آنها رود 226 دعاى يعقوب عليه السلام هنگام سحر بود 227 باب رغبت و رهبت و تضرع و تبتل و ابتهال و استعاذه و مسألت 229 مجلسى ( ره ) گويد 231 باب گريه 233 همه چشمها در قيامت گريانند جز سه چشم 234 دستور تباكى كردن 235 باب ستايش و ثناء پيش از دعا 236 وجه اينكه گاهى دعا باجابت نرسد 240 باب اجتماع براى دعا كردن 241 باب عموميت دادن در دعا ( و براى همه دعا كردن ) 242