باب كسى كه قرآن را حفظ كرده سپس فراموش كند
1 -
يعقوب احمر گويد : به حضرت صادق عليه السلام عرضكردم : فدايت شوم من قرآن را خواندهام ولى از ذهنم رفته است دعا كنيد كه خداوند آن را به من بياموزد گويد : آن حضرت از اين مطلب كه من خدمتش عرض كردم ناراحت شد و فرمود : خداوند آن را به تو و ما همگى ياد دهد گويد : ما نزديك ده نفر بوديم - سپس فرمود : سورهاى كه مردى ميخواند با اوست تا گاهى كه آن را واگذارد ، پس روز قيامت در زيباترين صورت نزدش آيد و بر او سلام كند آن مرد گويد : تو كيستى ؟ گويد : من فلان سورهام و اگر تو به من چسبيده بودى و نگاهم داشته بودى تو را در اين درجه فرود مىآوردم ، پس بر شما باد بملازمت قرآن ، سپس فرمود : برخى از مردمند كه قرآن خوانند كه گفته شود : فلان كس قارى قرآن است ، و برخى قرآن ميخوانند براى ( سودجوئى ) و بدست آوردن دنيا و خيرى در اينها نيست و برخى هستند كه قرآن خوانند تا از آن در نمازشان و در شب و روزشان منتفع شوند .
2 -
حضرت صادق عليه السلام فرمود : هر كه سورهاى از قرآن را فراموش كند آن سوره در بهشت به صورتى زيبا و مقامى بلند در برابرش نمودار گردد و چون او را ببيند گويد : تو كيستى وه كه چه اندازه زيبائى كاش تو از آن من بودى ؟ گويد : آيا مرا نشناسى ؟ من فلان سورهام و اگر تو مرا فراموش نكرده