« أيية » و سپس حذف شده و به « آية » تبديل شده است ، مانند « راية » و « غاية » ( 1 ) . سيبويه معتقد است كه ريشه آن « أوية » بوده و جمع آن « آي » و « آيات » و « آياي » و « آياء » است . « آيه » به صورت مفرد در قرآن ، هشتاد و چهار مرتبه به كار رفته و صورتهاى جمع آن : « آيات » ، صد و چهل و هشت مرتبه ؛ « آياتنا » ، نود و دو مرتبه ؛ « آياته » ، سى و هفت مرتبه و . . . به كار رفته است . اين امر ، نشان دهنده وسعت معناى اين كلمه از نظر قرآن كريم است .

قرآن كريم انواعى از آيات الهى و تلاوت كنندگان آن را ياد كرده است . گاهى خود خداوند متعال آيات را براى پيامبران تلاوت مىكند : تِلْكَ آيَاتُ اللهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ( 1 ) و گاهى پيامبران و ديگران ، آيات الهى را تلاوت مى كنند : وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ ( 2 ) يَكَادُونَ يَسْطُونَ بِالَّذِينَ يَتْلُونَ عَلَيْهِمْ آيَاتِنَا ( 1 ) هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَة ( 2 )