در فرازهاى پايانى اين زيارت ، چنين مى خوانيم : و انا ولى لك ، برئٌ من عدوّك ( 1 ) . عده اى خيال مى كنند كه برائت و بيزاري ، با همزيستى و مسالمت منافات دارد و به همين خاطر دم از دينى مى زنند كه ولايت دارد اما برائت و بيزارى از دشمن در آن نيست ؛ در حالى كه اين غلط است ، چرا كه منشأ برائت در واقع همان منشأ ولايت است . حتى در مسئله توحيد و يگانه دانستن خداوند هم نمى توان ولايت بدون برائت داشت و همواره اعتقاد به الله بايد همراه با انكار غير الله باشد ، به همين خاطر است كه ما هيچ گاه نمى گوييم : شهادت مى دهم كه خدا هست ، بلكه مى گوييم : شهادت مى دهم كه هيچ خدايى غير از خدا نيست ! همين جمله اى كه ( ( كلمه توحيد ) ) نام گرفته و اصل و اساس اسلام است . پس حتى برائت و بيزارى در نفى شريك براى خداوند ، بر ولايت و اثبات توحيد مقدم است ، چرا كه توحيد پديدار نمى شود مگر با نفى هرگونه شريك و همتا براى الله ! همان گونه كه دوست داشتن خوبيها هم پديدار نمى شود مگر با دشمن داشتن بدى ها و بيزارى از آنها . به همين خاطر است كه مذهب ما نيز بر دو چيز پايه گذارى شده : بر ولايت و دوست داشتن محمد و آل محمد ( صلى الله عليه وآله ) ، و بر برائت و بيزارى از دشمنان آنان .