سلام بر تو اى مولاى من آن هنگام كه قرآن را تلاوت كرده و آن را براى مردم تفسير مى كنيد و دين پيامبر را به مردم مى آموزيد . مقصود از اين زمان ، زمان ظهور است ؛ چرا كه در زمان غيبت ، آن حضرت دين و قرآن را براى همه مردم تفسير نمى كنند [ بلكه خواص ياران و نزديكان حضرت ، در اين جنبه از ايشان بهره مى برند ] . اما هنگام ظهور ، اوضاع فرق مىكند ! حضرت در آن زمان با زبان خود مردم با آنان صحبت مى كنند . امام ( عليه السلام ) از كوه هاى شام و فلسطين براى يهود بخش هايى از تورات را بيرون مى آورند و برايشان قرائت مى كنند ، به طورى كه يهود از ديدن شدت آشنايى امام با تورات ، از خود بى خود شده و بسيارى از آنان مسلمان مى شوند . ( 1 ) البته همه ائمه ( عليهم السلام ) ، قدرت فهم و سخن گفتن به تمام زبانها را داشتند ؛ چرا كه آنان حجت هاى الهى بر تمام اهل زمين هستند ، پس بايد به زبان تمام مردم زمين ( حتى اجنه و حيوانات ) آگاه باشند . درباره زندگانى امام كاظم ( عليه السلام ) نقل شده كه آن حضرت در زمان كودكي ، انجيل را براى بُريهه راهب قرائت كردند . بريهه گفت : مسيح ( عليه السلام ) نيز اين گونه