كه متعلق به اين شهرست و بقرارى كه بما گفتند در آن حدود گروهى از تركان در حدود سيصد تن خانه دارند . معهذا همهء شهر و اين دژ در تصرف يك نجيب زادهء يونانى است بنام « ملاسنو » « 1 » كه خراجگزار تيمورست . در پائين آنجا يعنى در بندرگاه در كنار دريا چندين خانه ديديم كه كارگاه آهنگرى بود . زيرا درين قسمت دريا شنهاى سياه خاصى به ساحل ميافكند كه از آن خرده آهن استخراج مىشود و ميلههاى آهنى ميسازند .
فرداى آن روز باز به راه افتاديم . اما باد در جهت مخالف ميوزيد و بناچار به پناه بندرى رفتيم بنام « لئونا » * كه از آن تركان است . درينجا دژى بود كه در كنار دريا و بر منتها اليه پيشآمدگى كوهستانى ساخته شده است .
اينك اين دژ خالى است و كسى در آن مقيم نيست . بما گفتند كه تقريبا چهار سال قبل گروهى از مردم ژن به آنجا آمده و برين شهر تاختهاند . همهء اين نواحى در تحت فرمان تركى است بنام « ارزمير » « 2 » . همانروز از آن بندر به راه افتاديم و بلافاصله به دژ كوچكى رسيديم كه بر فراز بلندى و در كنار دريا ساخته شده بود و « سانتو نيچو » « 3 » خوانده ميشد . پس از گذشتن ازين محل بىدرنگ مجبور به لنگر انداختن شديم ، زيرا كه باد در جهت مخالف ميوزيد . شب را در نزديك مصب رودخانه مانديم . اين نواحى با دهات بسيار تا چشم كار ميكرد همه متعلق به ارزمير نامبرده بود . وى چنان كه ميگفتند ده هزار يا بيشتر سوار زير فرمان دارد و خراجگزار تيمورست .
فرداى آن روز يعنى چهار شنبه براهپيمايى ادامه داديم . باد مساعدى ميوزيد ، اما باران تندى سيلآسا شروع بباريدن كرد و ( در حدود ساعت 9 صبح ) به شهرى رسيديم كه بنام « كراسوند » « 4 » معروف است . اين شهر در كنار دريا قرار دارد و خانههاى آن بر فراز كوه ساخته شده است . حصار استوارى شهر را در ميان گرفته است . در ميان شهر بيشههايى كه درختهاى ميوه بسيار خوب دارد ديده مىشود . فرداى آن روز بهنگام ظهر گذارمان بكنار
هامش
( 1 ) -Mlaseno( 2 ) -Arzamir( 3 ) -Santo Nicio( 4 ) -Kerasund