آنچه دربارهء تكيه دادن پيامبر صلى اللّه عليه و سلم به وساده آمده است
- 1 -
( 1 ) عباس بن محمد دورى بغدادى « 1 » ، از اسحاق بن منصور از اسرائيل ، از سماك بن حرب ، از جابر بن سمره براى ما روايت كرد كه مىگفته است : پيامبر صلى اللّه عليه و سلم را در حالى ديدم كه بر وسادهاى كه به جانب چپ ايشان بود تكيه داده بودند . « 2 »
- 2 -
( 2 ) حميد بن مسعدة ، از بشر بن مفضّل ، از جريرى « 3 » ، از عبد الرحمن بن ابى بكره « 4 » ، از پدرش ابو بكره « 5 » براى ما نقل كرد كه مىگفته است : پيامبر فرمود آيا شما را به گناهان بزرگ - بزرگترين گناهان كبيره - خبر دهم ؟ اصحاب گفتند : آرى اى رسول خدا ! فرمود :
هامش
( 1 ) . منسوب به دور كه نام يكى از دهكدهها يا نواحى بغداد است . او از وابستگان بنى هاشم و از حافظان بنام حديث است كه بسيارى او را به راستى و درستى ستودهاند . او به سال 271 يعنى هشت سال پيش از ترمذى درگذشته است .
( 2 ) . محمد بن سعد هم در طبقات ( ترجمهء بخش 2 جلد اول ، صفحات 158 و 462 ) اين روايت را با اسناد ديگرى از جابر بن سمره آورده است كه مىگويد به خانهء پيامبر ( ص ) رفتم و ديدم به وسادهاى تكيه داده است .
( 3 ) . جريرى يعنى سعيد بن اياس ، درگذشته به سال 144 هجرى كه ذهبى او را به شماره 3142 در ميزان الاعتدال ، جلد دوّم ، صفحهء 127 معرفى كرده است .
( 4 ) . عبد الرحمن نخستين مولود مسلمانان در شهر بصره است . او را در زمره تابعين شمردهاند و مسلم و بخارى ، احاديث او را نقل كردهاند .
( 5 ) . ابو بكره ، از بردگان حارث بن كلده است كه سپس او را به فرزندى خود پذيرفت . به روز جنگ طائف با استفاده از چرخ چاهى از حصار فرود آمد و به پيامبر ( ص ) پيوست و رسول خدا ( ص ) او را آزاد فرمود . او پس از رحلت پيامبر ( ص ) به بصره رفت و به سال پنجاه و يك هجرت همانجا درگذشت : به الاستيعاب ابن عبد البرّ در حاشيهء صفحهء 568 الاصابة مراجعه شود .