تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ألفية ابن مالك ( فارسى ) — صفحة 199

مساهمون:

ص١٩٩
جداكردن مضافى را كه شبيه فعل ( يعنى مصدر و يا اسم فاعل ) است ( از مضاف اليه ، به وسيلهء ) آن معمولى كه نصب داده است آن مضاف آن را بنا بر مفعول و يا ظرف ، جايز بدان و قبيح شمرده نشده است ( ادامهء آن در بيت بعدى ) . 419
فصل يمين و اضطرارا و جدا * باجنبيّ او بنعت او ندا
مضاف و مضاف اليه نائب فاعل ، عاطفه ، مفعول‌له ، ماضى مجهول و نايب فاعل و الف اطلاق ، متعلق به ماقبل ، عاطفه ، عطف به جار و مجرور قبلى ، عاطفه ، عطف به نعت . ( و قبيح شمرده نشده است ) فاصله شدن قسم و به صورت شعرى يافت شده است ( فاصله شدن ) ( به وسيلهء اجنبى كه معمول مضاف نيست ) و يا به وسيلهء صفت و يا به وسيلهء نداء .

چكيدهء بحث اضافه :

تعريف مضاف اليه :

اسم مجرورى كه اسمى قبل از آن ، به آن نسبت داده مىشود ، مانند زيد در غلام زيد . تنوين و نون تثنيه و جمع در اثر اضافه از آخر اسم مضاف ساقط مىشود . برخى از نحاة عامل جرّ مضاف اليه را خود مضاف و برخى ديگر حروف جرّ مقدر مىدانند . در هراضافه‌اى ، يكى از سه حرف لام ، من و فى در تقدير است .

[ اقسام ] اضافه

1 - لفظى : اضافهء صفتى كه به معناى حال و يا استقبال است به معمولش ، مانند ضارب زيد . 2 - معنوى : ( محضه ) : غير قسم قبلى ، مانند غلام زيد .