يخرج منها غمّ أبداً . فيقال « 1 » : التقطي قتلة الحسين « 2 » وحملة القرآن « 2 » ، فتلتقطهم . فإذا صاروا في حوصلتها ، صهلت وصهلوا بها ، وشهقت وشهقوا بها ، وزفرت وزفروا بها ، فينطقون بألسنة ذلقة « 3 » طلقة : يا ربّنا فيما « 3 » أوجبت لنا النّار قبل عبدة الأوثان ؟ فيأتيهم الجواب عن اللَّه تعالى أن : من علم ليس كمَن لا يعلم . « 4 »
الصّدوق ، ثواب الأعمال ، / 217 / عنه : ابن طاووس ، اللّهوف ، / 139 - 140 ؛ الحرّ العاملي ، إثبات الهداة « 5 » ، 1 / 291 - 292 ؛ المجلسي ، البحار ، 43 / 222
حدّثني عليّ بن أحمد بن عبداللَّه « 6 » ، عن أبيه ، عن جدِّه أحمد بن أبي عبداللَّه ، عن أبيه
هامش
( 1 ) - [ زاد في البحار : « لها » ] .
( 2 - 2 ) [ لم يرد في اللّهوف ] .
( 3 - 3 ) [ في اللّهوف : « ناطقة : يا ربّنا بم » ، وفي البحار : « طلقة : يا ربّنا » ] .
( 4 ) - واز رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم روايت است كه فرمود : « چون روز قيامت شود ، فاطمه به همراه جمعى از زنانش مىآيد . به أو گفته مىشود كه : داخل بهشت بشو .
گويد : داخل نشوم تا بدانم پس از من با فرزندم چه كردند .
به أو گفته مىشود : به وسط صحراى محشر نگاه كن .
چون نگاه كند ، حسين را مىبيند كه بي سر ايستاده است . آن چنان فرياد بر آرد كه من به فرياد أو فرياد كشم وفرشتگان به فريادش فرياد برآرند . »
ودر روايتي است كه صدا مىزند : اى واي پسرم ! اى واي ميوهء دلم !
فرمود : « پس در اين وقت خداى عز وجل غضب كند وآتشى را كه نامش هب هب است وهزار سال افروخته شده است تا آن كه سياه گشته وهرگز نسيمى بدان راه نيافته وغم واندوه از آن بيرون نشده ، دستور فرمايد كه : كشندگان حسين را در كأم خود فرو گير . پس آتش آنان را به كأم گيرد وچون همگى در دل آتش قرار گيرند ، صيحه اى بكشد كه آنان نيز صيحه بكشند ، وفريادى بزند كه آنان نيز فرياد زنند ، وبرافروزد وآنان نيز برافروزند . پس با زبانهاى گويا عرض كنند : پروردگار ما ! براي چه ما را پيش از بت پرستان در آتش افكندى ؟
پس از جانب خداى عز وجل پاسخ بر آنان رسد : آنكس كه مىداند ، مانند آنكس كه نمىداند ، نيست . »
فهرى ، ترجمهء لهوف ، / 139 - 140
( 5 ) - [ حكاه في إثبات الهداة باختصار كثير ، وحكاه أيضاً في البحار ، 7 / 127 ] .
( 6 ) - [ في المطبوع : « عبيداللَّه » ] .