اللَّه تعالى وعهده ألّا يُفتنوا عن دينهم ، ولا يعشروا ، وشرط عليهم أن لا يأكلوا الرّبا ، ولا يتعاملوا به . « 1 »
ابن الأثير ، الكامل ، 2 / 200
عن الشّعبي ، قال : لمّا أراد رسول اللَّه ( ص ) أن يلاعن أهل نجران ، قبلوا الجزية أن يُعطوها ، فقال رسول اللَّه ( ص ) : لقد أتاني البشير بهلكة أهل نجران ، لو تمّوا على الملاعنة حتّى الطّير على الشّجر ، والعصفور على الشّجر ، ولمّا غدا إليهم رسول اللَّه ( ص ) آخذاً بيد حسن وحسين ، وكانت فاطمة تمشي خلفه . ( سعيد بن منصور في سننه ، ابن أبي شيبة وعبد بن حميد وابن جرير ) .
المتّقي الهندي ، كنز العمّال ، 2 / 379 - 380 رقم 4307
هامش
( 1 ) - مسيحيان نجران ، خود عاقب وسيد ( دو مرد برگزيده ) را نزد پيغمبر يا جماعت ديگرى فرستادند ، از پيامبر مباهله خواستند ( مباهله عبارت از مقابله دو دسته يا دو تن ودعا يا نفرين گفتن براي باطل واحقاق حق كه معلوم شود كدام بر حق است وكدام بر باطل ، مباهله از بهل كه نفرين ولعن ودعا وتضرع باشد . ) پيغمبر بيرون آمد وآماده گرديد . على وفاطمه وحسن وحسين را هم همراه خود برد ( همه صف كشيدند وآمادهء نفرين بر باطل وأهل باطل شدند . )
آن ها ( نمايندگان نجران ) چون خاندان پيغمبر را ديدند ، گفتند : « اين رخسارهها وروىهاى ( مقدس وروشن ) ، اگر خدا را قسم دهند كه كوهها را از جاى بكند وتباه كند ، خدا حتماً ( دعاى آن ها را مستجاب مىكند ) خواستهء آنان را انجام مىدهد . »
نصاراى نجران ( نمايندگان آنها ) با پيغمبر صلح كردند كه هزار جامه ( حله ) بدهند ، كه قيمت هر يكى از آنها چهل درهم باشد . از جمله شرايط صلح هم اين است كه از نمايندگان پيغمبر ( مدت أقامت ) پذيرايى كنند . پيغمبر هم با آن ها عهد كرد كه آن ها را از دين خود باز ندارد وآزاد بگذارد ( وحمايت كند ) وماليات ده يك هم نگيرد ونيز شرط فرمود كه آنها رباخوار ( نزول ) نباشند وبا ربا سودا نكنند .
خليلي ، ترجمهء كامل ، 1 / 359 - 360