قال [ عبيداللَّه بن زياد ] له [ عمر بن سعد ] : سر حتّى تنزل بالحسين بن عليّ ، وانظر أن لا تهنه ولاتقتله وحلّ بينه وبين الفرات أن يشرب . قال : فسار عمر « 1 » في أربعة آلاف فارس ، وسار الحرّ في ألف فارس ، فصارت « 2 » خمسة آلاف فارس .
قال : ثمّ دعا عمر « 1 » بن سعد رجلًا « 3 » من أصحابه ، يقال له عروة بن قيس « 4 » ، فقال له :
امض « 5 » يا هذا إلى الحسين وقل له : ما تصنع في هذا الموضع وما الّذي أخرجه عن مكّة وقد كان مستوطناً بها ؟ فقال عروة بن قيس : أيّها الأمير ! إنِّي كنتُ اليوم « 6 » أكاتب الحسين ويكاتبني ، وأنا أستحيي أن أسير إليه ، فإن رأيت أن تبعث غيري [ فابعث ،
هامش
- گويد : كثير بن عبداللَّه شعبى كه يكه سواري دلير بود واز هيچ كارى روى گردان نبود ، پيش وى آمد وگفت : « من پيش وى مىروم . به خدا اگر بخواهى ، به غافلگيرى مىكشمش . »
عمر بن سعد گفت : « نمىخواهم به غافلگيرى كشته شود . پيش وى برو وبپرس براي چه آمده وچه مىخواهد ؟ »
گويد : كثير بيامد وچون أبو ثمامهء صاعدى أو را بديد ، به حسين گفت : « واي ابوعبداللَّه ! خدايت قرين صلاح بدارد . شرورترين مردم زمين كه به خونريزى وغافلكشى از همه جسورتر است ، سوى تو آمده . »
گويد : أبو ثمامة نزديك وى رفت وگفت : « شمشير خويش را بگذار . »
گفت : « نه ، من فرستادهام . اگر گوش مىگيريد ، پيامى را كه به من داده اند مىرسانم واگر ابا داريد ، از پيش شما باز مىروم . »
گفت : « من دستهء شمشيرت را مىگيرم ، آنگاه مقصود خويش را بگوى . »
گفت : « به خدا نبايد دست به آن بزنى . »
گفت : « پيامى را كه آورده اى ، بگوى ومن از طرف تو مىرسانم . نمىگذارم به أو نزديك شوى كه تو بدكارهاى . »
گويد : پس به هم ناسزا گفتند وكثير ، پيش عمر بن سعد رفت وقضية را با وى بگفت .
پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3001 - 3002 ، 3003 - 3004
( 1 ) - في النّسخ : عمرو .
( 2 ) - زيد في د : في .
( 3 ) - من د ، وفي الأصل وبر : رجل .
( 4 ) - كذا في النّسخ والتّرجمة الفارسيّة ص 376 .
( 5 ) - في د : امضي - كذا .
( 6 ) - ليس في د .