هامش
- أهل بيت برخاست .
حميد بن مسلم گويد : زنى ديدم كه از شدت اضطرار واضطراب از ميان پردگيان بىپرده بيرون دويد وخويش را بر زبر على أكبر افكند وفرياد برداشت وسخت بناليد . گفتم : « كيست ؟ »
گفتند : « زينب دختر أمير المؤمنين است . »
اينوقت حسين عليه السّلام دست أو را گرفت وبه خيمه بازگردانيد وفرمود : « گريهء شما بعد از اين است . »
ابن شهرآشوب گويد : على أكبر بيست وپنج سأله بود در يوم طف ؛ اما روايت هيجده سأله أصح است .
( 1 ) . فصاحت ، شيوا سخنى .
( 2 ) . شيمت : خوى .
( 3 ) . مخايل : نشانهاى نيكى .
( 4 ) . همگنان : حاضران .
( 5 ) . فخامت : بزرگوارى .
( 6 ) . كينتوزى : انتقامگيرى .
( 7 ) . سرادق : خيمهها .
( 8 ) . خلق ( بر وزن فلس ) : اندام ، و ( بر وزن قفل ) : خوى .
( 9 ) . متشتت : پراكنده .
( 10 ) . شعب متباينة : راههاى مختلف .
( 11 ) . عاتى : ستمگر . طاغى : سركش .
( 12 ) . أولاد تو در روى زمين نماند .
( 13 ) . نگذاشتى از على أكبر براي من أولاد ماند .
( 14 ) . قرآن كريم ( 3 - 30 ) .
( 15 ) . در افشان ( به ضم دال ) : پراكنندهء گوهر .
( 16 ) . شعشعه : درخشندگى .
( 17 ) . صفدر : كسى كه صف دشمن را مىشكافد .
( 18 ) . خلاصهء معنى : من على پسر حسينم كه پيغمبر جد أو است . به خدا كه زنازاده بر ما فرمانروايى نكند . براي حمايت پدرم شما را با نيزه وشمشير مىزنم تا كج شود .
( 19 ) . نهاد اوّل به معنى « سرشت » ونهاد ثاني به معنى « گذاشت » مىباشد .
( 20 ) . ذو الفقار : لقب شمشير علي بن أبي طالب عليه السّلام .
( 21 ) . قاسط : ستمكار ومقصود از قاسطين ، معاوية وپيروان أو مىباشد .
( 22 ) . كماة ( جمع كمي ) : دلاوران .
( 23 ) . مسته : طعمه . مضغه : جويده .
( 24 ) . حدت حر : شدت گرما .