( 59980 - 59938 )
فانّ للطاعة اعلاما واضحه ،
براي أطاعت خدا نشانههاى روشن است ، كلمهء اعلام كناية از أموري است كه آدمي را به راه خداوند راهنمايى مىكنند يعنى كتاب خداوند وسخنان پيامبر ( ص ) واعمال أو ، وهمچنين پيشوايان حق وراستين ، كه أصل وريشهء اين آثار وحاملان آن مىباشند ، ومنظور از راههاى روشن وجادهء آشكار همان راههايى است كه به خدا منتهى مىشود كه مدلول همان آثار است ، ومراد از هدفى كه بطور جدى مطلوب خلق است آن است كه با حالتي پاك وبرهنه از آلودگيهاى جسماني پست وزينت يافته با كمالات نفساني وانساني ، به پيشگاه قدس الهى راه يابند .
طاعة اسم مصدر ومنظور هدفى است كه مورد نظر أعلام است وبراي رسيدن به آن هدف اين راه بايد پيموده شود ، وضمير در كلمات : يردها ويخالفها وعنها ، بر مىگردد به جملهء المحجّه والأعلام الواضحة عليها وبديهي است كه خردمندان آنانند كه ورود در اين جاده را برمىگزينند ونشانههاى آن را طلب مىكنند ، واما دون همتان به راههاى ديگر انحراف مىيابند واز مسير حق سر بر مىتابند ودر كوير جهل وناداني سرگردان مىشوند ودر پى آن خداوند ، نعمت خود را بر آنان دگرگونه كرده ودر سراى آخرت كيفر وعذاب را به آنان عوض مىدهد . آن گاه امام ( ع ) پس از آن كه قدرى معاوية را پند واندرز داد وراههاى درست را برايش روشن كرد وبه أو گوشزد فرمود كه اگر از اين راهها انحراف يابد سزايش تغيير يافتن نغمت الهى وتبديل آن به نعمت وعذاب مىباشد ، به أو چنين دستور مىدهد كه با پيش گرفتن اين راههاى هموار ونجات بخش ، نفس خود را از هر چه موجب عدول از اين راه ومخالف اين أمور است حفظ ونگهدارى نمايد . اين بيان أخير امام ( ع ) در حكم نخستين مقدمه از يك قياس مضمرى است كه حضرت به ترتيب شكل اوّل ، استدلال فرموده است كه رفتن از اين راه امرى لازم وضروري است ، ومقدمهء دوّمش